Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Venevelles Manor House, ook bekend als Venevelles Castle, is een 15e-eeuws gebouw gelegen in Luché-Pringé, Sarthe (Land van de Loire). Gelegen in de vallei van de Aune, werd het na de honderd jaar herbouwd' Oorlog door de familie van Espaigne, waardoor het een Calvinistisch bastion werd in de 17e eeuw onder impuls van Henri-Paul d'Espaigne en zijn vrouw Suzanne Le Vasseur. Het landgoed, omgeven door gracht en uitgerust met een 16e-eeuwse kapel, illustreert de architectonische evolutie van de herenhuizen in seigneuriale residentie.

Het gebied, bezet uit de 11e eeuw, ontleent zijn naam aan de Gallische verna (aulne) en val (vallei), die zijn positie weerspiegelt op de samenvloeiing van de Aune en Casseau. In de middeleeuwen diende het als een strategisch verdedigingspunt tussen Maine, Anjou en Touraine, die de toegang tot de Loir Valley controleerde. De eerste bekende heren, zoals Algerius de Venevelles (dertiende eeuwse monniken), maakten plaats voor de Spanjaarden uit de 13e eeuw, een familie die het landgoed tot aan de revolutie bewaarde.

In de 17e eeuw transformeerden Henri-Paul van Espaigne, gouverneur van Belfort en markies van Venevelles, en Suzanne Le Vasseur het herenhuis in een hoge plaats van regionaal protestantisme. Hun zoon, geruïneerd, verkocht een deel van het land voordat het kasteel werd in beslag genomen als nationaal eigendom in 1799. In de 19e eeuw kwam hij in handen van bourgeois (Lebaigue, Brémond) toen kunstenaars, zoals de Japanse schilder Toyosaku Saïto (1926). Gered door Norbert Dufourcq in de jaren 1960, werd hij ingeschreven in de Historische Monumenten in 1963.

De architectuur combineert een 15e eeuws huis op plein, geflankeerd door twee torens (waaronder de Huguenotière), een 1503 kapel met Plantagenet gewelven, en paviljoens uit de 16e-17e eeuw. De 16e eeuwse boerderij, het erehof en de gracht (gedeeltelijk gevuld in de 19e eeuw) completeren het geheel. Een netwerk van ondergrondse galerijen, eventueel verbonden met het château de la Grifferie, wordt genoemd door de bronnen.

De revolutie markeerde een keerpunt: Henri-Jacques d'Espaigne, laatste seigneur, emigreerde en het landgoed werd verkocht als nationaal goed. Hij herstelde kort door zijn weduwe in 1802, veranderde zijn handen meerdere malen voordat hij werd hersteld door Norbert Dufourcq, die er 30 jaar aan wijdde en publiceerde een grote historische studie over seigneurie. Tegenwoordig getuigt het huis van zeven eeuwen geschiedenis, tussen seigneuriële macht, religieuze conflicten en erfgoedbehoud.

Externe links