Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het monument voor de doden van Onesse-et-Laharie werd in 1921 in opdracht van de gemeenteraad gegeven om de soldaten van de gemeente die tijdens de Eerste Wereldoorlog waren gevallen, te eren. Zijn ontwerp werd toevertrouwd aan de architecten Henri Dépruneaux en Charles Sanlaville, terwijl de beelden werden gemaakt door Henri Charlier. Het monument, gelegen in de behuizing van de begraafplaats, bestaat uit een standbeeld van een vrouw knielend boven een kluis waarin de resten van de soldaten, waarvan de namen zijn gegraveerd op een plaquette. Een kruis versierd met een bas-reliëf dat een gewonde harige vertegenwoordigt en een soldaat gevangen in prikkeldraad maakt het geheel compleet en roept het offer van de vechters op.

Het beeld, direct in steen uitgevoerd zonder voorafgaande modellering, illustreert de technische meesterschap van Henri Charlier, al auteur van religieuze en monumentale werken. Het monument bevat ook regionale elementen, zoals een herdersbeeld en dennenappels, symbolen van de Landes. Er blijven sporen van polychromie over, die eraan herinneren dat het werk oorspronkelijk werd omringd door een plantensamenstelling die nu is uitgestorven. In 2005 werd het monument in 2025 als historisch monument opgenomen vanwege zijn artistieke en gedenkwaarde.

Henri Charlier, gerenommeerde beeldhouwer, markeerde dit monument door zijn innovatieve aanpak, het combineren van emotie en technische rigor. Het project weerspiegelt de gemeenschappelijke wil om het geheugen van de soldaten te bestendigen, terwijl het zich inschrijft in een post-Grote Oorlog artistieke beweging, waar begrafeniskunst een vector wordt van collectieve rouw. Het monument, eigendom van de gemeente, blijft een aangrijpende getuigenis van deze periode en lokale identiteit.

Externe links