Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Memorial to the Afschaffing van Slavernij in Nantes is een monument gewijd aan de herinnering aan de slavenhandel, slavernij en de afschaffing ervan. Op 25 maart 2012 werd de stad geopend aan de Quai de la Fosse, een emblematische plaats van de Nantes-havengeschiedenis, ooit een van de belangrijkste negershavens van Frankrijk. Het monument strekt zich uit onder een begroeide promenade van 7.000 m2, met een expositiegebied dat de ondernemers van de negerschepen oproept, waar 2000 gegraveerde glazen platen de geschiedenis van slavernij traceren, vooral die verbonden met Nantes in de 18e eeuw.

Het idee van een dergelijk monument ontstond in de jaren tachtig met de oprichting van lokale verenigingen zoals Nantes 85 of Le Triangle d'Ebène, die campagne voerde voor de erkenning van het verleden. In 1992 markeerde de tentoonstelling The Rings of Memory in het Château des Ducs de Bretagne een keerpunt. Na jarenlange reflectie en controverse, waaronder het vandalisme van een herdenkingsbeeld in 1998, lanceerde de gemeente in 2000 een groot project. Het monument is ontworpen door de kunstenaar Krzysztof Wodiczko en architect Julian Bonder en vervangt het voormalige plein René-Siegfried en wordt ingehuldigd in aanwezigheid van figuren als Jean-Marc Ayrault, Christiane Taubira en Lilian.

Het gedenkteken maakt deel uit van een collectieve geheugenaanpak, waarbij Nantes wordt herinnerd aan de centrale rol van Nantes in de trans-Atlantische handel. De symbolische locatie, dicht bij de Victor Schœlcher Bridge (een eerbetoon aan de abolitionist), en de toegang met de tram maken het zowel historisch als toegankelijk. De glazen platen, gecreëerd in samenwerking met Emmanuel Barrois, bieden een onderdompeling in de individuele en collectieve verhalen van slavernij, terwijl ze de strijd voor de afschaffing eren.

Vóór de uitvoering van het project ontstond er een debat, ook over de plaats van dit geheugen in de openbare ruimte. De vernietiging van het standbeeld van 1998 en de aanvankelijke aarzeling van het stadhuis in de jaren tachtig illustreren de spanningen rond dit verleden. Tot slot belichaamt het gedenkteken een officiële erkenning, die een plaats vol geschiedenis transformeert in een ruimte voor reflectie en eerbetoon. Zijn inauguratie valt samen met een verlangen naar pedagogiek en symbolische herstel, in aanwezigheid van internationale persoonlijkheden zoals de voormalige Beninese president Nicéphore Soglo.

Externe links