Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Biarritz Museum of the Sea, ook wel Aquarium de Biarritz genoemd, ontstond in een initiatief van 1871 onder leiding van de markies Léopold de Folin. Het idee was om een ruimte te creëren gewijd aan het mariene leven, verankerd in het biarrois landschap. Het huidige Art Deco gebouw werd gebouwd op het Atalaye plateau en ingehuldigd op 10 augustus 1933. Het onderscheidt zich door zijn spectaculaire locatie, tegenover de Rots van de Maagd, en zijn embleem: een witte octopus op een blauwe achtergrond.

In 1992 onderging het museum een eerste renovatie om zijn faciliteiten te verbeteren en een verzameling zeedieren en genaturaliseerde vogels te herbergen. Een belangrijke uitbreiding, uitgevoerd tussen 2009 en 2011, maakte het mogelijk zijn inspectiegebied te verdubbelen van 3.500 m2 tot 7.000 m2. Deze uitbreiding introduceerde nieuwe thematische gebieden, zoals de gebieden Noord-Atlantische Oceaan, Caribisch gebied en Indo-Pacific, met bekkens gewijd aan koralen, haaien en lagunes. De genaturaliseerde vogelkamer is verdwenen ten gunste van deze uitbreidingen.

Het museum is opgebouwd rond verschillende niveaus: de kelder is voorzien van de fauna van de Golf van Biskaje, terwijl de bovenste verdiepingen de visserij, walvisachtigen en havenrobben naderen, waarvan de openbare maaltijden bezoekers trekken. De uitbreiding van 2011 omvatte ook een educatieve workshop en een onderzoekscentrum in verband met Ifremer, die haar wetenschappelijke rol versterken. In 2011 werd de site omgedoopt tot Biarritz Ocean, waar het museum en de stad van de oceaan en Surf samenkwamen met een inauguratie in aanwezigheid van de navigator Maud Fontenoy.

Het museum staat ook bekend om zijn geboorten van gevangen zeehonden, een zeldzaam fenomeen. Tussen 2005 en 2009 werden er vier blanchonen geboren: Naïa, Urko, Txupi en Noëlla, uit paren gevormd door Charlie, Okera en Sylvestrine. In 2011 werd het museum uitgebreid met een hamerhaai, een zeldzame in gevangenschap levende soort, hoewel drie van de vier oorspronkelijk geplande exemplaren het transport niet overleefden.

De uitbreiding had te maken met technische beperkingen, zoals de aanwezigheid van drie Duitse Tweede Wereldoorlog bunkers en een wegtunnel onder het Atalaye plateau. Deze obstakels beperkten de mogelijkheden om te graven, maar verhinderden niet de verdubbeling van expositieve ruimten. Vandaag combineert het museum toeristische attractie, met 450.000 geschatte jaarlijkse bezoekers, en onderzoekscentrum, hosting laboratoria gewijd aan kustrisico's en mariene duurzame ontwikkeling.

Externe links