Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het International Museum of Perfumery (MIP) in Grasse werd opgericht door een particulier initiatief in 1918, toen François Carnot, zoon van president Sadi Carnot, een museum van decoratieve kunsten creëerde, waaronder lokale voorwerpen zoals parfums. In 1921 begon Georges Vindry, benoemd tot curator op 25-jarige leeftijd, machines en gereedschappen te verzamelen in verband met parfumerie, ondanks de oppositie van lokale industriëlen bang voor een bagatellisatie van hun luxe sector. 50 jaar lang vormde het een technische collectie, terwijl particuliere pseudo-musea, die attracties en parfum verkopen combineren, het grazische toeristische landschap domineerden.

Het publieke project vond plaats in 1978, toen de gemeente het voormalige Pontevès hotel kocht (1778), het historische hoofdkwartier van het College van Bestuur na de Revolutie. Dit gebouw, omgebouwd tot museum, werd in 1989 in gebruik genomen na decennia van spanning tussen erfgoedbehoud en industriële belangen. Grote renovaties (1998, 2004/2008) uitgebreid tot 3.500 m2, met educatieve ruimtes en een kas. De MIP werd toen een symbool van het Braziliaanse industriële geheugen, geconfronteerd met de geleidelijke verdwijning van lokale parfumerieën, gekocht door internationale groepen.

Het museum organiseert ongeveer vijf perioden (Antiquiteit in de hedendaagse tijd) en belicht 50.000 objecten: flessen, posters, machines en grondstoffen zoals rozen van mei of jasmijn. De tuinen, gelegen in Mouans-Sartoux en geopend in 2013, huis 700 plantensoorten met parfum, gelabeld "Opmerkelijke Tuin" in 2022. De MIP werkt samen met instellingen zoals de Osmothèque of ISIPCA, terwijl ze tussen twee missies navigeert: het behoud van het technische erfgoed (fabriek, gereedschap) en het bevorderen van het glamoureuze imago van parfums, wat de marketingstrategieën van grote huizen weerspiegelt.

De registratie van Fatsois know-how bij UNESCO in 2018 omhult het museum als een belangrijke speler in het lokale erfgoed. Echter, recente herontwikkelingen (2018 Mede gefinancierd door verenigingen als ARMIP, blijft de MIP een woonruimte, tussen het geheugen van de werknemer en de viering van tijdloze luxe.

Het gebouw zelf combineert verschillende periodes: een 14e-eeuwse muur aan de noordkant, een 19e-eeuwse gevel geërfd van de Hugues Aîné parfumerie, en revolutionaire fresco's geclassificeerd in de salons van het Pontevès hotel. Deze laatste, die in 1793 als nationaal eigendom werd in beslag genomen, was op zijn beurt het administratieve hoofdkwartier, olijfoliefabriek (1802), vervolgens museum. Vandaag presenteert de MIP zich als een unieke "plaats van herinnering," waar hedendaagse kunst dialogen met historische collecties, terwijl vraagtekens worden gezet bij de inzet van industrieel museumwerk.

Externe links