Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het René Baubérot Museum in Châteauponsac werd in 1944 opgericht door René Baubérot, hoogleraar geschiedenis en gepassioneerde archeoloog. Hij stichtte ook Notre Terroir, waarna hij conservator werd van 1963 tot 1976. Het museum werd oorspronkelijk ontworpen om Gallo-Romeinse overblijfselen te huisvesten, waaronder die welke werden ontdekt tijdens opgravingen in La Bussière Étable, waar Baubérot een tankgraf en filmdozen opgroef. Sommige objecten werden overgebracht naar het Musée d'Archeologie nationale de Saint-Germain-en-Laye, terwijl andere de kern vormden van lokale collecties.

In 1957 vestigde het museum zich in een voormalige Benedictijnse priorij van de 14e eeuw, St.Thyrse Square, na het bezetten van het Fort House. Paul Schweitzer (1907/1984) speelde tussen 1973 en 1982 een sleutelrol bij het reorganiseren van collecties en het ontwikkelen van etnografische secties, waardoor het aantal kamers op 17 kwam. Deze ruimtes, verdeeld over drie verdiepingen, illustreren het dagelijks leven in Limousin in de 18e en 19e eeuw, met gereedschap, kleding, meubilair en archiefdocumenten. In 1988 werd een bijlage, Maison du Terroir, toegevoegd voor tijdelijke tentoonstellingen.

Het museum kreeg in 2003 het label Musée de France, dat zijn erfgoed belangrijk vond. Onder leiding van de vereniging Notre Terroir tot 2024 kwam hij vervolgens onder verantwoordelijkheid van de gemeente Châteauponsac. Zijn collecties omvatten archeologie (prehistorie, Gallo-Romeinse, middeleeuwse), etnologie (handel, kostuums, habitat) en lokale geschiedenis, met opmerkelijke stukken zoals een jas van Paul Poiret of meesterwerken van metgezellen. De priorij, voorheen een seigneuriële residentie en school, herbergt nu 900 m2 aan tentoonstellingen.

De archeologische opgravingen van Baubérot, met name in La Bussière Étable, onthulden een Gallo-Romeinse villa en een rijke begrafenismeubilair. Deze ontdekkingen, aangevuld met donaties en legaten (zoals die van Louis Timbal, lokale cartograaf), verrijkten de collecties. Het museum blijft een unieke getuigenis van limousine tradities, het combineren van materiële en immateriële erfgoed, van de oudheid tot de twintigste eeuw.

Externe links