Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Napoleontische bankrestaurant van Altenheim is een Elzassisch openbaar monument van de 3e kwart van de 19e eeuw, ontworpen om boeren een rustplaats te bieden wanneer ze naar markten reizen. Deze banken, vaak langs de wegen, mogen de lasten (manden of kappen) leggen en rusten in de schaduw van kalkbomen. Ze werden meestal vergezeld door terminals om het leggen van lasten te vergemakkelijken of om rijders te helpen bij het rijden.

Deze banken werden gebouwd in twee grote golven in de Elzas. De eerste, in 1811-1812, werd geïnitieerd door de prefect Adrien van Lezay-Marnésia om de geboorte te vieren van de zoon van Napoleon I, de koning van Rome. De gemeenten werden uitgenodigd om deze monumenten om de 2,5 km te bouwen, met bomen beplant te bieden schaduw. De kosten werden gedragen door hen, en 125 banken werden gebouwd dat jaar, hoewel weinig overleefd.

De tweede golf, in 1853-1854, werd gelanceerd door de prefect Auguste-César West, het idee van Lezay-Marnésia om een gelofte van Keizerin Eugénie, vrouw van Napoleon III te eren. Deze keer nam de afdeling de kosten over en werden 448 zandsteenbanken van de Vogezen opgericht. Deze monumenten, vaak beschadigd door tijd of onverschilligheid, werden gedeeltelijk verlaten na 1870, toen Elzas werd geannexeerd door Duitsland. In 1906 en 1910 werd hun onderhoud als achterhaald beschouwd door de ontwikkeling van de vervoerswijzen (verdwijning van de haven op het hoofd).

De Altenheim Bank, die in 1988 als historisch monument is geregistreerd, is een van de weinige overlevenden van deze traditie. Deze banken symboliseren een tijd waarin de bewegingen van de boeren werden gekenmerkt door zware lasten en noodzakelijke stops, die de landelijke levensomstandigheden in de Elzas in de 18e en 19e eeuw weerspiegelen. Hun behoud van vandaag getuigt van zowel een utilitaire als een herdenkings erfgoed.

Externe links