Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Jossigny, gebouwd in 1753 voor Claude-François Leconte des Graviers, adviseur van het parlement van Parijs, is een belangrijke prestatie van architect Jacques Hardouin-Mansart van Sagonne, laatste erfgenaam van de Mansart dynastie. Gelegen 32 km ten oosten van Parijs, het perfect illustreert de principes van Charles-Étienne Briseux' verdrag van het bouwen van landhuizen (1743), terwijl het belichamen van de charme en pittoreske rotsstijl. Het landgoed, met zijn concave en bolle gevels en zijn pagodehoes, getuigt ook van de invloed van Ornemanisten zoals Nicolas Pineau, geïdentificeerd als co-auteur van bepaalde decoratieve elementen.

Het land van Jossigny, dat in de middeleeuwen werd verworven door Cyprien de Freil, burgerlijk van Lagny-sur-Marne, kwam in handen van invloedrijke Parijse families via huwelijksbanden. In de 16e eeuw werd de Brageslongue, adel van gewaad, eigenaren, voordat het landgoed werd doorgegeven aan de Leconte des Graviers in het begin van de 18e eeuw. Het was onder Claude-François Leconte, na 1752, dat het 17e eeuwse kasteel werd herbouwd, dankzij financiële kansen en nauwe relaties met Mansart de Sagonne, een architect ook betrokken bij projecten voor de gravin van Argenton.

In 1942 werd het kasteel door Baron Guy de Roig aan de staat geschonken, maar tot 1975 bleef het onder woestenij. Vandaag de dag gerund door het National Monuments Centre, het onderhoudt een interieur distributie geïnspireerd door de plannen van Briseux, met een bevoorrechte begane grond en een trap met smeedijzeren hellingen die doen denken aan die van het Hotel de Marsilly (1739). Het park, bijgebouwen en steegjes vullen dit architectonische ensemble aan, symbool van de verfijning van de Verlichtings eeuw.

De architectuur van Jossigny laat een unieke synthese zien tussen Franse invloeden, zoals rockdecoraties en Germaanse elementen, gekoppeld aan de oorsprong van Leconte's vrouw, Marie-Eléonore Wiebbeking, en de orden van Mansart de Sagonne voor de hertog van de Deux-Ponts. De pagode dekens en gebroken pedimenten, typisch voor de modieuze Chinese fabrieken, contrasteren met de opkomende klassieke rigor, waardoor dit kasteel een mijlpaal is tussen rock en neoclassicisme.

Het landgoed, georganiseerd rond een binnenplaats begrensd door een oranjerie en stallen, hervat de indeling van de 17e eeuwse gebouwen, met drie centrale paviljoens geflankeerd door twee zijvleugels (kapel en keuken). De gevels, geïnspireerd door boards 25 en 29 van Briseux, vermijden serviele kopie voor een persoonlijke interpretatie, waar het spel van bolle en concave volumes de virtuositeit van Mansart de Sagonne onderstreept. Deze laatste drukt zijn smaak uit voor een plastic architectuur, hiërarchisch en dynamisch, kenmerkend voor zijn volwassen periode.

Externe links