Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame-du-Mûrier kapel is een rooms-katholieke kapel in Batz-sur-Mer, in het departement Loire-Atlantique. Zijn naam, vaak geassocieerd met een lokale legende die een schipbreukeling oproept, geleid door een beeld van de Maagd in een moerbeiboom, komt in werkelijkheid voort uit de Latijnse murie (zoutwater of moeras), die het economische belang van de zoutoplossing in de regio weerspiegelt. Het gebouw, van flamboyante gotische stijl, werd herbouwd in het midden van de 15e eeuw na een epidemie van pest verwoest Bretagne, duwde de inwoners om een gelofte te maken om het te herbouwen in ruil voor hun bescherming.

De bouw van de kapel werd gefinancierd door de aflaten die Paus Eugene IV in 1442 op verzoek van de hertog van Bretagne John V. Lokale hulpbronnen, hoewel versterkt door de bloeiende zouthandel, onvoldoende bleek, waarvoor deze externe hulp nodig was. Het gebouw, voltooid in 1496, onderscheidt zich door zijn oorspronkelijke drieschipplan, gescheiden door kolommen en verdeeld in twee gelijke delen door bogen-diafragmen. Het werd nooit gewelfd, maar bedekt met een omgord frame, en gepresenteerd innovatieve verlichting dankzij twee rijen passerende dakramen, een architectonische zeldzaamheid.

De kapel was een belangrijke bedevaartsplaats voor de bewoners van het schiereiland Gueranda, verbonden met Mariaanse toewijding en lokale welvaart van de kwelders. De architectuur, gekenmerkt door zuidelijke Bretonse invloeden (vooral van Quimper en Vannes), weerspiegelt ook de rol van Jean de Kerguz, Benedictijner monnik van Landevennec en voorafgaand aan Batz, in de kwaliteit van zijn constructie. Ondanks de voltooiing in 1478, waardoor eredienst en begrafenissen mogelijk waren, leed de kapel in de 17e en 18e eeuw aan kleine verslechteringen, zoals de reparatie van glas-in-loodramen of de gedeeltelijke wanding van de glazen maîtresse.

De Franse Revolutie veranderde de kapel in een hal van de gemeenteraad, voordat het na de Concordat weer werd vereerd, zonder zijn oorspronkelijke functie terug te krijgen. In 1819 scheurde een orkaan van het dak en verliet het gebouw in ruïnes. Een historisch monument in 1862, het was het onderwerp van restauratieprojecten in de 20e eeuw, met name door architect Charles Chaussepied in 1893, maar deze werden slechts gedeeltelijk gerealiseerd (behoudswerk in 1902 en 1933). Vandaag de dag getuigen de overblijfselen ervan van een opmerkelijk architectonisch en religieus erfgoed, verbonden aan de maritieme en salicische geschiedenis van de regio.

De oorsprong van de kapel dateert uit een toewijding geassocieerd met een beeld van de Maagd ontdekt in een moerbeiboom, volgens een mondelinge traditie. De hertog Johannes V, in een verzoekschrift aan de paus in 1442 al benadrukte de lokale toewijding aan dit geruïneerde heiligdom, het rechtvaardigen van de wederopbouw. De bouwlocatie, de hedendaagse van de nabijgelegen Saint-Guénolé kerk (1460-1470), profiteerde van de economische welvaart van het schiereiland, getrokken uit zout. In 1496 gaf een pauselijke briefing een honderdtal dagen van verwennerij aan donoren die bijdragen aan de reparatie ervan, wat zijn blijvende belang onderstreepte.

De buitenkant architectuur van de kapel, in grote granieten apparatuur, presenteert een westerse gevel ritmisch door de uitlopers en een monumentale poort met gevlochten en vervormd. Een klokkentoren genaamd de gevel, terwijl een ronde traptoren, met een achthoekige pijl, bezet de zuidwestelijke hoek. De goed onderhouden zijliften omvatten accolade deuren en passerende dakramen, waarvan sommige nog steeds hun flamboyant reamping behouden. De platte bedzijde, omlijst door uitlopers, suggereert de sporen van een ommuurde baai, eenmaal verdeeld in lanceten. Ondanks zijn huidige staat blijft de kapel een homogeen en vroeg voorbeeld van het gebruik van boog met penetratie in het zuiden van Bretagne.

Externe links