Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het prefectorale paleis van Nice, gelegen in de oude Nice, was aanvankelijk een residentie van de hertogen van Savoye uit 1550, voordat het werd het paleis van de koningen van Piemonte-Sardaigne tot 1860. Na de gehechtheid van Nice aan Frankrijk veranderde hij in een prefectuur en bewaarde nu sporen van zijn koninklijk verleden, zoals de koetspas en de eretrap die in 1818 werd gebouwd door architect Jean-Antoine Scoffier. Opeenvolgende veranderingen, vooral in de 19e en 20e eeuw, hebben bijna volledig het oorspronkelijke gebouw gewist, waardoor slechts enkele emblematische elementen.

Oorspronkelijk was het paleis een bescheiden residentie die hertog Emmanuel-Philibert in 1571, vlakbij de Dominicaanse kerk kocht. Vergroot en verfraaid door zijn opvolgers, zoals Charles Emmanuel I in de 17e eeuw, werd hij een koninklijke residentie op zichzelf. In 1792 werd het paleis tijdens de Franse invasie verwoest en omgetoverd tot een militair ziekenhuis. Na de Sardijnse restauratie in 1814, maakte ik er een koninklijke residentie van, gemoderniseerd door Scoffier tussen 1818 en 1825.

Nice's gehechtheid aan Frankrijk in 1860 markeerde een keerpunt: het paleis werd de prefectuur van de Alpes-Maritimes. Napoleon III verbleef daar tijdens zijn bezoeken, en belangrijke uitbreidingen werden uitgevoerd tussen 1862 en 1910 om het een prestigieuze ontvangstplaats te maken. De architecten Auguste Dieudé-Defly en Lucien Barbet voegden een feestelijke zaal toe met schilderijen van Jules Chéret, die symbool stond voor de eclectiek van de Derde Republiek. In 1996 werden delen van het paleis geclassificeerd als historische monumenten.

In de 20e eeuw verloor het paleis geleidelijk zijn administratieve functie aan een protocolrol. In 1960 vierde generaal de Gaulle de honderdste annexatie van Nice. Meer recentelijk, in 2001, werd het Verdrag van Nice ondertekend door de Europese ministers, en in 2008 was er een Rusland-EU-top. Vandaag herbergt het de woningen van de prefect en de voorzitter van de departementsraad, terwijl het dienst doet als kader voor officiële gebeurtenissen.

Het paleis combineert architecturaal diverse stijlen, neoklassieke zuilen met eclectische decors van de feestelijke hal. Alleen de vestibule, de eretrap en de koetspas herinneren nog steeds aan het oude paleis van de hertogen van Savoye. De gevels, die meerdere malen zijn herontworpen, weerspiegelen de opeenvolgende aanpassingen van het gebouw, tussen koninklijk erfgoed en prefecturale functie.

Externe links