Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Pavillon de Vendôme, ook bekend als Pavillon de La Molle, is een voormalig herenhuis gelegen in Aix-en-Provence, gebouwd in het 3e kwart van de 17e eeuw. Het werd bemand door Lodewijk de Mercoeur, hertog van Vendôme, kleinzoon van Henri IV en gouverneur van de Provence, op grond verworven in 1664. Dit monument, oorspronkelijk ontworpen als een landhuis buiten de wallen, werd gebouwd volgens de plannen van Antoine Matisse, dit La Rivière, Parijse architect geïnstalleerd in Arles. Het paviljoen, met een Mansart dak en een open begane grond voor de wagens, werd een symbool van de koninklijke autoriteit hersteld in de Provence na de problemen van de Fronde.

Louis de Vendôme, weduwnaar van Laure Mancini (Nice of Mazarin), woonde er tot zijn dood in 1669, onder omstandigheden omringd door populaire geruchten die zijn geheime banden met Lucrece de Forbin-Solliès oproepen, bijgenaamd "La Belle du Canet." Bij zijn dood werd het paviljoen verkocht aan advocaat-generaal Gautier de la Molle, die het veranderde door de begane grond te sluiten, een verdieping toe te voegen en het te bedekken met Romeinse tegels, waarna het de naam Pavillon de La Molle kreeg. In de 18e eeuw behoorde het tot de schilder Jean-Baptiste van Loo en Barthélemy-Louis Reboul, secretaris van de Academie van Aix.

Ten tijde van de revolutie werd het paviljoen in beslag genomen als gedemigreerd eigendom, vervolgens gekocht in 1824 door de bisschop van Angoulême om een kostschool voor jonge meisjes op te richten, een rol die hij gedurende de 19e eeuw had behouden. In 1906 verwierf de Zwitserse kunstliefhebber Henri Dobler, ondernam restauraties en classificeerde de tuin en gevel in 1914. Na zijn dood in 1941 liet zijn weduwe het paviljoen na aan de stad Aix-en-Provence, waardoor het een museum werd met tentoonstellingen van hedendaagse kunst en foto's sinds de jaren negentig.

Het Pavillon de Vendôme is een meesterwerk van Provençaalse klassieke architectuur, gebouwd in Bibemus steen en versierd met barokke sculpturen, zoals de atlantes van Jean-Claude Rambot rondom de ingang. De tuin in Franse stijl, na 17e-eeuwse gravures gereconstrueerd, is bekleed met gekantelde muren en versierd met een centrale fontein. In 1914 werd het Historisch Monument om zijn gevel en tuin, dan in 1953 om zijn bijgebouwen, het illustreert de mix van Parijse en lokale invloeden, terwijl tegelijkertijd getuigen van de sociale en politieke geschiedenis van Aix-en-Provence.

Archeologische opgravingen op de site onthulden oude overblijfselen, waaronder een mozaïek en fragmenten van zuilen, suggereren een oude bezetting van de site. Tegenwoordig combineert het paviljoen historisch erfgoed en culturele dynamiek, met tijdelijke tentoonstellingen en een openbaar park voor bezoekers. De 18e eeuwse eretrap, geschilderde plafonds en collecties aardewerk van Moustiers maken het tot een emblematische plaats van het Aixese erfgoed.

Externe links