Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kleine Tempel van Nîmes is een protestants religieus gebouw gelegen op 19 rue du Grand-Covent, in het centrum van de stad. Oorspronkelijk was het de kerk van het klooster Ursulines, gebouwd tussen 1714 en 1718. De barokke architectuur van het gebouw, gekenmerkt door Provençaalse invloeden, omvat een klassieke pilastergevel en een 18e-eeuws orgelbuffet. Het werd gekocht in 1793 door de protestantse gemeenschap en ingehuldigd door pastoor Paul Rabaut.

Het klooster van Ursulines, dat in de zeventiende eeuw werd gesticht, herbergde een kerk in 1680, vervangen door het huidige gebouw in 1714. Na de Revolutie werd het orgel meerdere malen gerestaureerd, met name door Jean-Esprit Isnard (circa 1750) en Carl Theodor Kuhn (circa 19e eeuw). Gerangschikt een historisch monument in 1964, de tempel behoudt opmerkelijke architectonische elementen, zoals zijstanden en een schip om onderpand.

De gevel, gerestaureerd in 1846, heeft een klassieke verordening met een dorische vloer en een ionische vloer. Binnen domineert het drie torenhoge orgelbuffet, dat dateert uit het midden van de 18e eeuw, de ruimte. De tempel werd in 1881 aan het protestantse Consistory geschonken door de familie Vincens, afstammeling van zijn revolutionaire koper Alexandre Vincens-Valz.

Tijdens de 19e eeuw onderging het gebouw verschillende aanpassingen, waaronder de elektrificatie van het orgel in 1956 door Maurice Puget. De in 1975 toegevoegde metalen tocht consolideerde de structuur. Vandaag de dag blijft de Kleine Tempel een actieve plaats van aanbidding, gehecht aan de Verenigde Protestantse Kerk van Frankrijk, en een getuigenis van de nîmes religieuze geschiedenis.

Het terrein is sinds 1964 beschermd om zijn interieur en buitenkant, die elementen zoals het schip, stands en gevel. Zijn geschiedenis weerspiegelt de religieuze en architectonische transformaties van Nîmes, tussen Katholiek erfgoed en postrevolutionair protestants gebruik.

Externe links