Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Canche Lighthouse, ook bekend als de Touquet Lighthouse, werd gebouwd tussen 1948 en 1952 ter vervanging van twee dubbele vuurtorens van 1852, verwoest in 1944 door de Duitsers tijdens hun pensionering. Het project is toevertrouwd aan de lokale architect Louis Quételart, bijgestaan door ingenieurs Biquel en Danel. De keuze is gebaseerd op een centrale ligging, tussen de overblijfselen van de oude vuurtorens, met een achthoekige toren van 57,60 m in bakstenen en beton, voorzien van een lantaarn toegankelijk door 309 treden. De werken, geleid door de ingenieur Caridroit, begonnen in maart 1948, maar Quételart stierf voor de voltooiing, waardoor zijn zoon Pierre om het werk af te ronden.

De vuurtoren werd in september 1951 in gebruik genomen, hoewel de afwerkingen (tuinen, poort) pas in 1956 voltooid waren. Zijn lantaarn, uitgerust met Fresnel lenzen en 3.000 W lampen, werd geautomatiseerd in 2001. In 2011 werd een historisch monument opgericht, het symboliseert naoorlogse wederopbouw en aanpassing aan moderne technologieën. De hulpgebouwen (wachtgebouw, service) en de tuin zijn sinds 2010 geregistreerd. De vuurtoren werd in 1992 niet meer bewoond, maar werd in 2010 weer voor het publiek opengesteld na jaren van sluiting door de overstromingen van 1993.

Vóór 1944, twee dubbele vuurtorens van 1852, 58 m hoog, leidde de schepen aan de monding van de Canche, gevaarlijk vanwege zijn zandbanken. Ontworpen door de ingenieur Pigault de Beaupré, werkten ze op koolzaadolie en vervolgens olie, voordat ze in 1884 overschakelden op elektriciteit. De zuidelijke vuurtoren werd in 1900 omgetoverd tot een zaklamp. Hun geschiedenis weerspiegelt de technische vooruitgang en maritieme uitdagingen van de 19e tot de 20e eeuw, in een gebied gekenmerkt door vele scheepswrakken.

Een semafore, gebouwd in 1839 bij de baai van La Canche, voltooide dit apparaat. In 1893 werd hij vervangen om de zichtbaarheid te verbeteren. De locatie, aan de boulevard de la Mer, werd een populaire plek om te wandelen, wat de toeristische evolutie van het Touquet-Parijs-Plage illustreert.

De vuurtorens van 1852 werden gebouwd na een reeks scheepswrakken in de jaren 1840, waardoor de autoriteiten tot actie werden gedwongen. Hun constructie, geleid door Pigault de Beaupré, gebruikte bakstenen en marmer uit België, met vaste lichten zichtbaar op 33 mijl afstand. Hun vernietiging in 1944 markeerde het einde van een tijdperk, maar hun nalatenschap gaat door via de huidige vuurtoren, een getuige van de lokale techniek en maritieme geschiedenis.

Toekomst

Bezoeken zijn mogelijk sinds 18 september 20102. Dit monument is gebouwd in beton en baksteen.

Externe links