Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De vuurtorens van Penmarc'h Point, gelegen in Penmarch, Bretagne, bestaan uit twee grote gebouwen. De eerste vuurtoren, gebouwd in het 2e kwart van de 19e eeuw (1835), is een 40 meter hoge stenen metseltoren, met een militaire antenne. Zijn eclipsvuur, eerst gevoed met plantaardige olie en vervolgens mineraal, werd gedoofd in 1897 nadat de nieuwe vuurtoren werd besteld.

De vuurtoren van Eckmühl, gebouwd tussen 1893 en 1897, vervangt de oude vuurtoren die als achterhaald wordt beschouwd voor de criteria voor de elektrificatie van de Franse kust. Gefinancierd door een erfenis van Adelaide-Louise Davout, Marquise de Blocqueville, brengt hij hulde aan Marshal Davout. Deze achthoekige Kersanton granieten vuurtoren, 60 meter hoog, bevat technische innovaties: Sautter-Harlé elektrische optiek, kwiktank en een 100 km lange lantaarn. De architectuur combineert functionalisme en esthetiek, met rijk gedecoreerde interieurs (opaal, houtwerk, marmer).

De bouw van de vuurtoren van Eckmühl werd gekenmerkt door logistieke uitdagingen, zoals vertragingen bij de levering van stenen en onvoorziene kosten. Op 17 oktober 1897 werd hij een van de machtigste vuurtorens van Frankrijk. De voormalige vuurtoren, niet gebruikt, werd herontwikkeld, terwijl de nieuwe werd opgenomen hulpgebouwen voor bewakers en technische gebouwen.

De oorsprong van de eerste vuurtoren stamt uit een revolutionair project dat in 1794 werd gelanceerd onder het Public Salvation Committee, maar het werk, onderbroken bij gebrek aan middelen, werd pas in 1831 hervat. De huidige toren, gebouwd door de Rouvillois ondernemer van Glomel, werd in 1835 aangestoken. Het uitsterven in 1897 markeerde de overgang naar het elektrische tijdperk, belichaamd door de vuurtoren Eckmühl, nog steeds in gebruik.

Het legaat van de Markiezin de Blocqueville, voor een bedrag van 300.000 frank, maakte het mogelijk om een vuurtoren te financieren "waardig van de naam" van Eckmühl, gecombineerd maritieme nut en historische eerbetoon. De plannen, goedgekeurd in 1892, werden gemaakt door de ingenieurs Bourdelles en Ribière, met medewerking van architect Paul Marbeau. De toren, geheel van steen van Kersanton, was voorzien van een bronzen trap en een opalijn interieurbekleding, die een uitzonderlijke aandacht voor detail voor de tijd.

Gerangschikte historische monumenten in 2011, de twee vuurtorens en hun bijlagen (accommodatie, omheinde muren) weerspiegelen de evolutie van maritieme lichttechnieken. De Eckmühl Vuurtoren, met zijn dubbele optiek en zijn Sautter-Harlé draaimachine, blijft een meesterwerk van het industriële erfgoed van Breton, terwijl de voormalige vuurtoren, hoewel verlaten, een belangrijke historische en architectonische waarde behoudt.

Externe links