Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Pinacothèque de Paris, een privé museum gewijd aan de geschiedenis van de kunst, opende haar deuren in 2007 op het 28 Place de la Madeleine na een eerste tentoonstelling in 2003 op de 30 bis rue de Paradis. Dit project, geleid door Marc Restellini, werd onderscheiden door zijn onafhankelijke economische model, zonder overheidssubsidies, en een eclectische programmering die oude meesters (Rembrandt, Tintoret) en hedendaagse kunst (Lichtenstein, Pollock) combineert. Zijn eerste succes, met een geclaimde aanwezigheid van 4.000 dagelijkse bezoekers, maakte het tot een van de meest bezochte musea in Parijs, samen met het Louvre of Orsay.

In 2011 breidde de Pinacoteca haar ruimtes uit met een tweede locatie op 8 rue Vignon, in totaal 5.000 m2 gewijd aan tijdelijke tentoonstellingen en "Collecties," een concept dat werken van grote historische verzamelaars (Romanov, Esterházy) belicht. De architectuur, getekend Laurent Gunamard-Casati, speelde op 19e-eeuwse binnenplaatsen en magazijnen. Reeds in 2014 ontstonden echter financiële moeilijkheden: een tekort van 2,3 miljoen euro, onbetaalde huur (300.000 euro/maand) en geschillen met eisers. De daling van het aantal deelnemers na de aanslagen van 2015 heeft de hervorming van het gerechtelijk apparaat versneld.

De definitieve afsluiting vond plaats in februari 2016, waardoor de schulden naar schatting 10 miljoen euro bleven, inclusief de huurbetalingen voor twee jaar. Een antenne in Singapore, geopend in 2015 onder hetzelfde merk, maar afzonderlijk beheerd, stopte ook haar activiteiten in 2016 als gevolg van wanpraktijken die werken en interne geschillen in gevaar brengen. De tentoonstellingen van de Pinacoteca, vaak ambitieus (Van Gogh, Klimt, Leopold de Vinci), hadden het Parijse cultuurlandschap gekenmerkt, ondanks controverse over het beheer en beschuldigingen van vervalsing van aanwezigheidscijfers.

De tentoonstelling Picasso Intime (2003), gebaseerd op werken van Jacqueline Roque, of de Nederlandse Gouden Eeuw (2009-2010) met Rembrandt en Vermeer, illustreert zijn wens om kunst te democratiseren. Het museum verkende ook gedurfde thema's zoals The Kâma-Sûtra (2014) of The Pressureism (2015), gewijd aan graffiti. De achteruitgang weerspiegelt de uitdagingen van particuliere musea in het licht van economische crises en de concurrentie van openbare instellingen.

Het erfgoed van de Pinacoteca blijft gemengd: het werd geprezen voor zijn dynamiek en zijn internationale samenwerkingsverbanden (Ermitage, Lichtenstein Foundation), en werd ook bekritiseerd voor zijn financiële ondoorzichtigheid en methoden. De oprichter, Marc Restellini, belichaamde dit project tot de sluiting ervan, terwijl figuren als Yves Bouvier, een Singaporese aandeelhouder, werden geassocieerd met latere controverse op de kunstmarkt.

Externe links