Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Place Royale de Reims, gelegen in het centrum van de stad, is een groot stedelijk project uit de 18e eeuw. Het maakt deel uit van de greep van het oude Romeinse forum van Durocorturum, dat de kardinaalassen van Cardo en Decumanus overneemt. Oorspronkelijk was de wijk, Grand Credo, een doolhof van smalle en ongezonde steegjes, die grotendeels behoren tot het hoofdstuk van de Notre Dame. Het initiatief van zijn transformatie kwam van de luitenant van de inwoners Louis-Jean Levesque de Pouilly, die in 1746 zijn boor voorstelde om de koninklijke doorgang te vergemakkelijken, nadat koningin Marie Leszczyńska moeilijkheden had ondervonden om de stad per bus over te steken.

Het project werd in 1755 door de King's Council goedgekeurd en voorzag in een plaats van 28 toises door 40, gedeeltelijk gefinancierd door de kroon. Ondanks tegenstand, waaronder de aartsbisschop en het hoofdstuk Notre-Dame, begon het werk in 1758 onder leiding van architect Jean-Gabriel Legendre en Trudaine, directeur van de Ponts et Chaussées. Het plein werd ontworpen als een strategisch kruispunt tussen de koninklijke wegen, dat Parijs verbindt met de grenzen van Champagne en Vlaanderen met Bourgondië. De eerste voltooiing in 1760 kostte £620.000, maar het werk bleef tot 1788 voor het westelijke deel.

In het centrum werd in 1765 een monument gewijd aan Lodewijk XV, gekerfd door Pigalle. Het koninklijk standbeeld, dat tijdens de Revolutie in 1792 werd verwoest, werd in 1818 vervangen door een brons van Pierre Kartellier die de koning vertegenwoordigde als Romeinse keizer. De gevels aan het plein, geordende architectuur, werden gedeeltelijk bewaard na de vernietiging van de Eerste Wereldoorlog, hoewel hun bovenste delen werden gewijzigd door verhogingen. Het plein, dat werd geclassificeerd als een historisch monument in 1952, herbergde ook het hotel des Fermes, nu subprefectuur.

Place Royale was een plaats van sociaal en economisch leven: bloemenmarkt aan het begin van de 20e eeuw, een verzamelplaats voor de dag arbeiders bijgenaamd "de Lodewijk XV" met betrekking tot de daklozen zitten op de trappen van het monument na de terugtrekking van het raster rond 1910. Het diende ook als referentie voor de nummering van de straten van Reims in 1842. Ondanks herhaalde debatten over de vervanging van het standbeeld van Lodewijk XV (voorstellen voor Colbert in 1885, 1894, 1900 en 1902), behoudt het zijn architectonische eenheid en symbolische rol in de stedelijke geschiedenis van Reims.

De vernietiging van de Eerste Wereldoorlog spaarde de gevels, maar hun interieur werd herbouwd. De Société Générale voltooide de architecturale eenwording in 1910 met de bouw van het laatste gebouw in het zuidwesten. Sindsdien heeft het plein, opnieuw geplaveid en verboden parkeren, weer een esthetische dicht bij de oorspronkelijke staat, mengen oude erfgoed, 18e eeuwse koninklijke ambitie en revolutionaire herinnering.

Externe links