Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Notre-Dame du Tronchet, gelegen in Tronchet in Ille-et-Vilaine, is ontstaan in de 12e eeuw. Opgericht in 1140 door Alain, zoon van Jordanië, Sénéchal de Dol, was het eerst een priorij voordat het werd opgericht als een Benedictijnse abdij in 1170 onder de afhankelijkheid van de abdij van Tiron. De monniken volgden de heerschappij van Saint-Benoît, terwijl ze specifieke toepassingen behouden die door Tiron werden geïnspireerd. De abdij, oorspronkelijk gebouwd nabij een vijver in een moeras, was een plaats van gebed en bijeenkomst voor een religieuze gemeenschap aangetrokken door de deugden van een kluizenaar genaamd Gaultier, wonderbaarlijk genezen van lepra.

Door de eeuwen heen verwierf de abdij landschappen, tienden en seigneursrechten door middel van schenkingen en uitwisselingen, met name met lokale heren zoals Olivier de Dinan of Gervaise de Dinan. Ze bezat verschillende prioriteiten en landgoederen, en oefende rechten van hoog, middelmatig en laaggerechtigd. Vanaf de 16e eeuw begon de omgeving echter de abdij te verzwakken: de abdijen, benoemd door de burgerlijke macht, woonden er niet langer en verwaarloosden het onderhoud van de gebouwen. In 1607 was de staat van ontbinding zodanig dat er nog maar een paar monniken woonden en de kloostergebouwen in puin lagen.

Een grote reconstructie vond plaats in de 17e eeuw onder impuls van de monniken van de Congregatie van Saint Maur. Tussen 1642 en 1679 werd een nieuwe abdij gebouwd op een nabijgelegen, gezondere heuvel, met een klassieke abdijkerk, een klooster en kloostergebouwen. De kerk, met uitzicht op het westen-oosten, beschikt over een neo-Griekse gevel met Toscaanse zuilen en een koepelkoepel klokkentoren. Ondanks deze architecturale renaissance werd de abdij in 1767 opgeheven vanwege een tekort aan religie en uiteindelijk gesloten voor de revolutie. Het werd verkocht als nationaal eigendom, gedeeltelijk afgebroken in de 19e eeuw, maar de kerk werd parochie in 1826.

Vandaag de dag zijn de overblijfselen van de abdij, geclassificeerd als Historische Monumenten in 1933, onder andere de nog actieve abdijkerk, het gedeeltelijk overdekte klooster, en elementen van de kloostergebouwen. De site behoudt ook sporen van tuinen, boerderijen en middeleeuwse latrines. Hoewel de meeste originele gebouwen verdwenen zijn, blijft de abdij een belangrijke getuigenis van het Bretonse religieuze erfgoed, gekenmerkt door zijn turbulente geschiedenis en opeenvolgende reconstructies.

De abdij was ook een doorgangsplaats voor literaire figuren, zoals François-René de Chateaubriand, die het melancholie beschreef in zijn Mémoires d'Outre-Tombe, die de verwoesting van gevallen bossen en verlaten gebouwen aanriep. Latere opgravingen en restauraties, met name in 2003, herstelden een deel van het oorspronkelijke uiterlijk van het gebouw, met behoud van de belangrijkste historische elementen, zoals grafstenen, kraampjes en gerestaureerde glas-in-lood ramen.

Externe links