Bouw van aangrenzende put 22 août 1922 (≈ 1922)
Goed gebruikt vandaag.
Années 1980
Site listing
Site listing Années 1980 (≈ 1980)
Eerste officiële identificatie van de petroglief.
2008
Unesco Archeologische Studie
Unesco Archeologische Studie 2008 (≈ 2008)
Bescherming van de gegraveerde rotsen van de Kleine Antillen.
2011
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 2011 (≈ 2011)
Eerste officiële erfgoedherkenning.
6 novembre 2012
Indeling van het monument
Indeling van het monument 6 novembre 2012 (≈ 2012)
Definitieve bescherming bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het gegraveerde gesteente en de verzilverde grond zoals het wordt begrensd door een rode grens op het bij het decreet gevoegde plan, gelegen in het bed van de Moho ravijn (geen kadastrale doos): classificatie bij volgorde van 6 november 2012
Oorsprong en geschiedenis
De gegraveerde rots van Moho is een American petroglyph gelegen in de Moho ravijn, vlakbij het Quartier d'Orléans in Saint-Martin, in de Franse Antillen. Dit langgerekte diorietblok (2,5 m x 1 m x 0,5 m) is bedekt met ronde cupula's van verschillende grootte en vormt abstracte motieven en schema's (ogen en mond). Deze gravures, waarschijnlijk gemaakt met stenen gereedschap, omvatten drie grote kopjes aan de top, misschien gebruikt als poetsmachines om bijlen te maken. De site, die in de jaren tachtig werd genoemd, is een van de vier bekende petrogliefen op het eiland.
Gestileerde gezichten vertegenwoordigen ongeveer 40% van de gegraveerde motieven van de Kleine Antillen, die een pre-Columbiaanse artistieke traditie in het Caribisch gebied weerspiegelen. In 2008 werd een archeologische studie uitgevoerd om deze gegraveerde rotsen te beschermen, wat resulteerde in hun inschrijving op historische monumenten in 2011, en hun classificatie op 6 november 2012. Een goed gedateerd 1922, nog steeds in gebruik, is in de buurt, terwijl pre-Columbiaanse en koloniale keramische jassen werden gevonden op de site.
Een tweede blok tuffiet, vijf meter stroomopwaarts, draagt een holte die vergelijkbaar is met de drie grote cupules van de hoofdsteen. Axe bladen zijn ook ontdekt in het ravijn bed, versterking van de hypothese van ambachtelijk gebruik van de site. De rotsen en het terrein zijn nu beschermd en benadrukken hun erfgoed voor de Amerikaanse geschiedenis van West-Indië.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen