Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Romeinse circus van Arles, gebouwd vanaf 149 onder de keizer Antonin de Vrome, is het grootste Romeinse gebouw in de stad. De constructie, complex door het moerasrijke terrein, vereiste 30.000 houten palen om de funderingen te stabiliseren. Met een lengte van 450 m en een breedte van 101 m, kon het geschikt zijn voor 20.000 toeschouwers. Het centrale spoor, of spina, werd versierd met obelisk, sculpturen en bekkens, terwijl de tribunes (cavea) de toeschouwers beschermden met een hoge muur (podium).

Het circus wordt vooral gebruikt voor tankraces, cavaleriegevechten en venation (jacht), het circus weerspiegelt de stedelijke climax van Arles in de Romeinse tijd. In de vierde eeuw werd de spina gerenoveerd met een marmeren plaat en een nieuwe obelisk. De daling begon in de zesde eeuw, gekenmerkt door de geleidelijke verlatenheid, het plunderen van stenen voor de wallen, en een verwoestende vloed in 580 die begraven onder alluvialen. De overblijfselen, herontdekt in de 17e en 19e eeuw, zijn nu beperkt tot de substructuren van de tribunes en de obelisk, verplaatst in 1676 naar het Place de la République.

Lobelisque, een iconisch element van spina, werd hervestigd in de 17e eeuw op het huidige plein van de Republiek ter ere van Lodewijk XIV. Het blijft de enige zichtbare vestige buiten de site, terwijl opgravingen sporen van woningen van de vijfde eeuw onthulden, gekoppeld aan de demografische toestroom na de overdracht van de Gallische prefectuur naar Arles in 407. Saint Césaire, bisschop van Arles, bekritiseert in zijn preken (circa 536) de gehechtheid van de Arlesianen aan deze "niet-Joden" toont, getuigenissen van de laatste voorstellingen voor de definitieve stopzetting rond 550.

Het circus, dat in 1992 een historisch monument werd, illustreert de stadsuitbreiding van Arles na de Flaviaanse ontwikkelingen (zoals de arena's, rond 80). De modulaire architectuur, dicht bij die van de amfitheaters, en de uitzonderlijke afmetingen maken het een symbool van de Romeinse macht in Gallië. De zichtbare resten, in de buurt van het Musée départemental Arles antiek, omvatten delen van de tribunes en de sphendonè (afgesloten einde), terwijl andere elementen, hergebruikt in de wallen of particuliere gebouwen, getuigen van de systematische ontmanteling.

Vergeten voor meer dan een millennium, wordt de site herontdekt in fasen: de obelisk wordt geïdentificeerd als een middeleeuwse nieuwsgierigheid zonder bekende oorsprong, voordat de opgravingen van de zeventiende, negentiende en twintigste eeuw onthullen haar geschiedenis. Vandaag de dag biedt het een uniek overzicht van de Romeinse vrije tijd in de Provence, tussen paardenrennen en grandioze shows, terwijl het de nadruk legt op de instandhoudingsproblemen van de overstromingen in de Rhône en het opeenvolgende hergebruik van zijn materialen.

Externe links