Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Pflixbourg, gebouwd in het eerste kwart van de 13e eeuw (ca. 1212-1219) door keizer Frederik II, is een strategisch fort gelegen op de Ehrberg in Wintzenheim (High Rhine). Ontworpen als een garnizoenkasteel, had het de taak om de Munster vallei te bewaken, Colmar te beschermen en dienen als steunpunt voor keizerlijke ost. De homogene architectuur, waaronder een 23 meter cilindrisch kerker (bergfried) en een tank van 140 meter, weerspiegelt de normen van de keizerlijke kastelen van die tijd, zoals die van Kaysersberg of Hohlandsbourg.

Het Pflixbourg verloor zijn militaire rol na de bouw van de Hohlandsbourg door de Habsburgers in 1279, en werd een seigneurieel fief dat meerdere malen in de 14e eeuw werd ingezet. Verlaten in het midden van de 15e eeuw zonder ooit te worden aangevallen, ging hij in de handen van de Hattstatt families, Haus d'Issenheim, vervolgens Ribeaupierre voordat hij definitief werd verlaten. De site, die in 1968 als historisch monument werd genoemd, onderging grote restauraties in 1864, 1980 en 2006-2008.

Het kasteel onderscheidt zich door zeldzame architectonische bijzonderheden, zoals de gangdeur (uniek in de Elzas) en een ontwikkeld watervoorzieningssysteem, waaronder een externe sump aangesloten op de tank door een holle weg. Archeologische opgravingen hebben oude veronderstellingen ongeldig gemaakt, zoals protohistorische bezetting of vernietiging door belegering rond 1450. De kerker, stilistisch dicht bij Kaysersberg, en zijn defensieve sloten maken het een opmerkelijk voorbeeld van middeleeuwse kastrale techniek.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het terrein in 1915 door het Duitse leger versterkt om de Munstervallei te sluiten, hoewel de gevechten het kasteel gespaarde. Moderne restauraties bewaarden zijn overblijfselen, waaronder de courtine, de interieur gebouwen ondersteund door de behuizing, en de gewelfde tank in een gebroken wieg. Het Pflixbourg getuigt aldus van de evolutie van militaire en seigneuriële strategieën in de Elzas tussen de 13e en 15e eeuw.

De geografische context onthult een afgelegen ligging van de belangrijkste wegen van de Middeleeuwen, waarbij de traditionele theorieën van haar roeping om communicatieroutes te beschermen in twijfel worden getrokken. Recent onderzoek, met inbegrip van de onderzoeken uit 2010, en de lidar-analyses, heeft zijn rol in het lokale leven netwerk en de verbinding met de priorij Saint-Gilles, waarvan het land gedeeltelijk gecontroleerd. Het verdwenen dorp Hausen, genoemd in middeleeuwse bronnen, blijft echter ongelokaliseerd ondanks archeologisch onderzoek.

Externe links