Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gallo-Romeinse ruïnes van Montcaret komen overeen met de overblijfselen van een aristocratische villa teruggevonden tussen 1921 en 1939. Geklasseerd als een historisch monument in 1926 en 1935, deze villa van de 4e en 5e eeuw onderscheidt zich door zijn figuratieve mozaïeken, zijn eigen baden en een centrale binnenplaats omringd door galerijen. De opgravingen onder leiding van Jules Formigé en Pierre Tauziac onthulden drie fasen van de bouw, waaronder een eerste bezetting uit de eerste eeuw, gevolgd door wederopbouw in de vierde eeuw na vernietiging toegeschreven aan barbaarse invallen. De mozaïeken, gedeeltelijk gerestaureerd, versieren receptie kamers en een zwembad ingericht met marine motieven (vis, schelpen), zeldzaam in het westen van Gallië.

De site, gelegen op een heuvel 30 meter boven de zeespiegel in de buurt van de Dordogne, genoot een strategische positie: in de schuilplaats van overstromingen, dicht bij de weer opkomende bronnen en een oude weg die Burdigala (Bordeaux) met Vesunna (Perigueux) verbindt. De fortuinlijke ontdekkingen van de 19e eeuw, zoals mozaïeken hergebruikt in een washuis of oude graven opgegraven door Abbé Delpeyrat, waarschuwde archeologen. De systematische opgravingen onthulden ook wijnvaten uit de 5e of 6e eeuw, waaruit blijkt dat ze te laat bezet zijn en commerciële banden hebben met het oosten (Gaza amforas).

De interpretatie van de site is geëvolueerd: aanvankelijk beschouwd als een openbaar thermisch complex door Formigé, het is nu geïdentificeerd als een prive villa, met residentiële ruimten, thermale baden, en agrarische bijgebouwen. De apse kamers en de cruciform kamer, met hypocaustes, illustreren de luxe van de aquitaine huizen van de late oudheid. Merovingische en middeleeuwse graven, gegraven in de overblijfselen, suggereren een hergebruik van de site als een plaats van christelijke aanbidding. De Tauziac collectie, die aan de staat wordt gegeven, verzamelt voorwerpen die voor en tijdens opgravingen zijn ontdekt, hoewel hun exacte oorsprong soms onzeker is.

De zichtbare resten worden georganiseerd rond een centrale tuin binnenplaats, begrensd door colonnade galerijen. In het westen zijn de ontvangstruimten (350 m2) en de cruciform kamer, met geometrische mozaïeken, in tegenstelling tot de vleugel is gewijd aan de thermale baden. Het zwembad, versierd met zestien mozaïekpanelen met zeedieren en een wit marmeren bad, getuigen van de verfijning van privébaden. Remediatieproblemen, die werden onthuld door kanalen die de hypocaussen belemmeren, markeerden het einde van de bezetting van de site.

De extra opgravingen (1947-1966) gaven de chronologie aan: drie bouwtoestanden werden geïdentificeerd, met grote veranderingen in de vierde eeuw. De mozaïeken, gerestaureerd in de jaren 1950, worden nu beschermd door schuilplaatsen. Het aangrenzende museum toont voorwerpen uit de opgravingen, waaronder gesigilleerde keramiek gestempeld Eppiae (I-II eeuw) en munten van de Antonijnen aan de Constantinianen. De site, open voor het bezoek, biedt een uitzonderlijk overzicht van de binnenlandse architectuur en levensstijl van de Gallo-Romeinse elite in Aquitaine.

Externe links