Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel Pymont, gebouwd in het midden van de 13e eeuw door de familie Wenen, werd voor het eerst genoemd in 1237 (of 1256 volgens de bronnen). Gelegen op een heuvel met uitzicht op Lons-le-Saunier 100 meter, bedekte het 5000 m2, waarvan 2800 m2 beschermd door een wal. De bouw van het gebouw mobiliseerde een grote lokale beroepsbevolking (steenkleermakers, timmerlieden, smids), gefinancierd door de Wenen, een machtige familie van de regio. Een overeenkomst van 1253 tussen Wenen en Chalon verbiedt de bouw van nieuwe kastelen in de Val de Lons, met nadruk op de buitensporige kosten.

In de 14e eeuw veranderde het kasteel meerdere keren van hand. In 1364 werd een hoornalarmsysteem opgezet tussen Pymont, Montaigu en Lons-le-Saunier om te beschermen tegen aanvallen. In 1369, Marguerite de Vienne, dame van Pymont, gaf hem aan Hugues II de Chalon-Arlay, zijn zwager. Het kasteel werd kort ingenomen in 1361 door de Grote Bedrijven onder Jacques Huet, voordat het werd overgenomen. In 1385 schonk Hugues II het aan zijn halfbroer Jean Basard de Chalon. De zwarte pest sloeg de site in 1349, en Philip II van Wenen werd er geëxcommuniceerd in 1340 voor vals geld.

Het kasteel bestond uit een kerker in het noorden, beschermd door een shirt (tweede behuizing) en toegankelijk door een ophaalbrug, en een bassist in het zuiden, beschutting garnizoen en vluchtelingen. Een 24 m3 tank leverde water. De vloeren waren versierd met gelakte terracottategels, waarvan sommige tweekleurige rozen. Lokale ambachten omvatten metallurgie (ijzer, koper, lood) en tabletry (beenderen, hertenhout), met gerecycleerde voorwerpen in dobbelstenen of gereedschapsmouwen. Het voedsel was gebaseerd op fokkerij (varkensvlees, rundvlees, lamsvlees), jacht (cerf, wilde zwijnen) en visserij (karper, baars), aangevuld met wijnbouwactiviteiten aan de rand.

Geleidelijk verlaten, werd het kasteel meerdere keren verkocht tussen de 15e en 19e eeuw, voordat het een prive-eigendom werd. De ruïnes, niet zichtbaar en niet toegankelijk voor het publiek, werden geclassificeerd als Historisch Monument in 1994. Vandaag getuigen zij van een belangrijke archeologische site van de lagere Middeleeuwen, die het seigneuriële leven, ambachten en verdedigingssystemen van de periode illustreert.

Externe links