Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint Andrew Poort, ook bekend als de Langres Poort, is een van de vier belangrijkste poorten van de Augustijnse omheining van Augustustodunum (Autun), gebouwd in de eerste eeuw onder het bewind van Augustus. Het markeerde het begin van de Romeinse weg naar Langres (Andemantunnum) en werd onderscheiden door zijn monumentale architectuur, die centrale rijbanen (4.09 m breed) en zijwanden voetgangersopeningen (1.94 m) combineerde. De begane grond, in oolithische kalksteen, ondersteund een galerij van arcades dienen als een ronde weg, terwijl twee absidiale torens flankeerde het gebouw voor het horloge. Hoewel zijn defensieve rol werd besproken, weerspiegelde zijn esthetische en symbolische karakter de macht van de stad, beschermd door Rome.

De poort onderging gedeeltelijke reconstructie in de oudheid, met het gebruik van feldspathische zandsteen ter vervanging van de oorspronkelijke kalksteen, suggereren een grote renovatie waarvan de exacte datum blijft onbekend. In de Middeleeuwen (al in 1250) werd de Noordtoren omgetoverd tot een kerk en vervolgens verkocht als nationaal eigendom tijdens de Franse Revolutie. In 1844 werd het gerestaureerd door Eugène Viollet-le-Duc. In 1846 werd een historisch monument geregisseerd, de poort is nu het best bewaard gebleven in Autun, met zijn noordelijke toren die in 1945 een protestantse tempel werd.

De omheining van Augustostodunum, 6 km lang, werd doorboord door vier kardinaalpoorten (Arroux in het noorden, Sint Andreas in het oosten, Rome in het zuiden, Sint Andoche in het westen), waarvan alleen de poorten van Arroux en Sint Andreas aanzienlijk blijven. De St Andrew's Gate maakte deel uit van een complex langeafstandsnetwerk: twee rijstroken loodrecht op de cardus maximus leidden naar de westelijke en oostelijke deuren, zonder een klassieke decumanus te vormen. Deze ontwikkelingen onderstrepen het symbolische belang van de wegen, versterkt door de rijkdom van de stad, het politieke en economische centrum van de Romeinse Galliër. De gebruikte materialen (arkosis voor de bases, hoofdsteden geïnspireerd door de ionen orde) en de indeling van de torens (platte kant naar de stad, apsidial naar buiten) getuigen van een architectonische knowhow bedoeld om indruk te maken.

De debatten onder historici hebben betrekking op de echte verdedigingsfunctie van de omzooming, sommigen zien het als een meer symbolische dan utilitaire werk, bedoeld om de bevoorrechte status van Augustostodunum onder keizerlijke bescherming te tonen. De poort, met een hoogte van 14,60 m, belichaamde deze dualiteit: zowel een controlepunt van de stromen (voertuigen, ruiters, voetgangers) als een monument ter viering van de Romana pax. De restauraties van de 19e eeuw, hoewel kritisch voor hun deel van de interpretatie, laten het behoud ervan toe, waardoor het een belangrijke getuige is van het Romeinse urbanisme in Gallië. Vandaag eigendom van de gemeente, blijft het een plaats van protestantse aanbidding en een geheime site, open voor het bezoek.

Externe links