Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Jean-Baptiste kerk van Saint-Jean-de-Luz, gelegen in de Pyrénées-Atlantiques, vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw met een eerste Romaanse kerk. Herhaalde branden (1419, 1523, 1542, 1558) en lokale conflicten, vooral tijdens de Honderdjarige Oorlog, hebben het 15e-eeuwse gotische gebouw beschadigd, waaronder een pilaar, aderen en verborgen ramen. In de 16e eeuw werden drie open ramen toegevoegd aan de zuidelijke muur, voorzien van kussens (stenen banken).

In 1630, in het licht van de bevolkingsgroei (12.000 inwoners) in verband met de maritieme welvaart (walvisjacht, kabeljauwvisserij, Caribische handel), de lokale gemeenschap besloten om de kerk te vergroten. De werken, verspreid over een halve eeuw, behouden de zuidelijke muur en de klokkentoren, de laatste krijgen een vloer in 1685. Het huwelijk van Lodewijk XIV en Marie-Thérèse van Spanje, dat op 9 juni 1660 werd gevierd in een nog in aanbouw zijnde kerk, markeerde haar geschiedenis: de door het echtpaar geleende deur werd in 1669 gemurmureerd om zijn exclusiviteit te behouden.

Het monumentale gouden houten altaarstuk, geïnstalleerd in 1669, belichaamt de barokke piek van Baskenland. Waarschijnlijk in opdracht van de reder Joannis de Haraneder-Monségur, het werd gemaakt door de ondernemer Martin de Bidache. De 18 beelden, colonnades torso's en oude motieven weerspiegelen de veelzijdige invloed. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1931, behoudt ook typische galerijen van de Arbeider (voor mannen bewaard tot de jaren zeventig), een antendium aangeboden door Lodewijk XIV, en 17e eeuwse elementen zoals kroonluchters en koninklijk orgel van 1659.

Latere vicissitudes omvatten bliksem slaan van de klokkentoren in 1706 (vervangen door een tijdelijk dak nog op zijn plaats), revolutionaire transformaties (voederwinkel, militair ziekenhuis), en restauraties in de 19e eeuw. De glas-in-loodramen van de Mauméjean workshops (1931) en de sculpturen van Maxime Real del Sarte (Chemin de Croix, 1950) completeren dit erfgoed, getuige de culturele uitwisselingen tussen Frankrijk, Spanje en de maritieme wereld.

Het gebouw illustreert ook de Baskische religieuze architectuur, met zijn gesuperponeerde galerieën (machtig in 1556 om te reageren op bevolkingsgroei) en zijn schip gereserveerd voor vrouwen. De familiebanken (jarlekus) op de graven herinneren zich het gemeenschapsanker, terwijl de stemboot van de familie Soudre in 1865 banden oproept met Newfoundland. De doopvonten van de achttiende eeuw en de geheime schilderijen (zoals de aanbidding van de Magi van Jean Restout) onderstrepen zijn artistieke rijkdom.

Externe links