Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jean-Baptiste de Montépilloy, gelegen in de Oise (Hauts-de-France), is een complex gebouw van drie verschillende bouwterreinen. De muren en zijramen van de eerste drie overspanningen, van primitieve gotische stijl, dateren uit de late twaalfde eeuw. De westelijke poort en de bundels van binnenzuilen, van late stralende stijl (1320 De flamboyante gotische gewelven en uitgebreide ramen van de laatste spanwijdte, toegevoegd aan het begin van de zestiende eeuw, completeren zijn architectonische evolutie.

== Geschiedenis ==De parochie werd opgericht voor 1189 en werd omstreeks 1209 in de abdij van Herivalis gevestigd. Daar werd een Benedictijnse priorij opgericht, die parochiedienst leverde tot aan de revolutie. De kerk, gewijd aan St.John de Doper, werd meerdere malen herschikt, met gedeeltelijke hoofdsteden en gekerfde friezen blijven als overblijfselen van het middeleeuwse platteland. Het meubilair omvat 14e eeuwse doopvont, geclassificeerd als een historisch monument in 1912.

Het westelijke portaal, beschreven door historici als "karakteristiek," heeft een dubbele archivot en fijn bewerkte kolommen, vergelijkbaar met die van de kapel van Tillard (1342). Binnen, gesneden sleutel gewelven (Agnus Dei, schilden) en ramen met flamboyante netwerken creëren een elegante sfeer. Het gebouw, dat in 1971 als historisch monument werd genoemd, behoudt een goede algemene staat ondanks de sloop van zijn klokkentoren in de 20e eeuw. Vandaag verwelkomt de kerk niet meer reguliere kantoren, maar blijft open voor het publiek op de eerste zaterdag van elke maand.

De buitenstructuur, gekenmerkt door massieve uitlopers en een zeldzame kroon in de regio, weerspiegelt Bourgondische invloeden. De gedeeltelijk bewaard gebleven renaissance glas-in-lood ramen en liturgische poelen van de derde en vierde overspanningen benadrukken het historische parochiegebruik. De grond, geplaveid met middeleeuwse begrafenis platen, herinnert aan haar centrale rol in het gemeenschapsleven sinds de Middeleeuwen.

Tijdens de Revolutie werd de parochie verbonden met het bisdom Beauvais en vervolgens met het bisdom Amiens (1801 De laatste inwonende priester, pater Jean Gégot, vierde daar Missen tot zijn dood in 2019, wat het einde van de reguliere diensten betekende. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een belangrijke architectonische getuigenis van de evolutie van gotische stijlen in Picardië.

De historische bronnen, waaronder de werken van Pierre-Jean Trombetta en Dominique Vermand, onderstrepen de originaliteit: de afwezigheid van een trapkoepel, toegang tot de zolder door een luik, en een unieke mix van stijlen. Vergelijkingen met gebouwen zoals de kapel van Tillard of Notre-Dame de Paris (sluiting van het koor, 1318) geven de datum en de verankering ervan in middeleeuwse religieuze kunst aan.

Externe links