Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Petrus van Carennac, gelegen in de Lot in Occitanie, vindt zijn oorsprong in een eerste vermelding in 932 toen Frotard, burggraaf van Cahors, en zijn vrouw Adalberg bieden aan de abdij van Beaulieu een kerk gewijd aan St Saturnin. Geen overblijfsel van dit primitieve gebouw blijft over, als het misschien een plak van kans bewaard in Castelnau-Bretenoux kasteel. In de 11e eeuw werd de kerk onder controle van de bisschop van Cahors, Bernard III van Castelnau, vervolgens aan Cluny overgedragen in 1047-1048.

Tussen 1090 en 1110 begon de bouw van de huidige kerk, gefinancierd door de verrijking van de priorij dankzij donaties uitgebreid naar Auvergne en Limousin. Een pauselijke zeepbel van 1175 bevestigde zijn belang, en in 1295 werd Carennac een van Cluny's dertien grote decaans. Het koor werd opnieuw ontworpen in de 13e eeuw, terwijl een gesneden veranda, toegevoegd rond 1150, toonde zijn welvaart. De Honderdjarige Oorlog echter verwoestte het terrein: in 1360, werd de priorij deserta verklaard, zijn conventuele gebouwen geruïneerd door de Engelse troepen.

De wedergeboorte van de priorij begon in 1478 onder impuls van Dean Jean Dubrueilh, die het klooster herbouwde (met romaanse en gotische stijlen) en het klooster nieuw leven inblies. Zijn opvolgers, zoals Alain de Ferrières (1529-1554), voegden Renaissancekapellen toe en versterkten de site in het licht van de Religieoorlogen. Ondanks de aanwezigheid van Fénelon als decaan (1674) verslechterden de gebouwen. In 1787 werd de priorij als nationaal goed verkocht in 1791. Alleen de kerk, geclassificeerd in 1893, en zijn klooster (1914) ontsnapte aan vernietiging.

Onder de bewaard gebleven schatten, een muurschildering van de 15e tot de 16e eeuw, ontdekt in 1977, illustreert het gezegde van de drie doden en de drie levende, morele herinnering aan de ijdelheid van rijkdom. Het klooster, gedeeltelijk romaanse, en de noordelijke kapellen, versierd met fresco's, getuigen nu van dit prestigieuze verleden. De kloostergebouwen, die na de Revolutie werden omgevormd tot landbouwgebouwen, verloren een deel van hun inrichting, zoals een 15e eeuwse open haard verkocht in 1881 aan de abdij van Loc-Dieu (Aveyron).

De architectuur van de kerk combineert een gewelfde Romaanse schip in het midden, ondersteund door cilindrische pilaren, en een enorme klokkentoren. Het tympanum van de veranda, gesneden met interlaced motieven en palmetten, dateert uit rond 1150. Het klooster, grenzend aan het zuidelijke onderpand, combineert Romaanse arcades (noordse galerie) en Gotische kernkoppen, terwijl een Renaissance trap de oude bovenste galerieën dient. Deze elementen, ondanks de afbraak geleden, maken het een opmerkelijk voorbeeld van middeleeuwse kloosterkunst in Quercy.

Externe links