Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Senlis Arenas, gebouwd in de 1e eeuw n.Chr., zijn een klein Gallo-Romeinse performance gebouw van een ellipsoïde vorm, semi-versplinterd in kalksteen rots. Gelegen buiten het oude centrum van Senlis (Oise), werden ze herontdekt in 1865 door Felix Vernois, lid van de lokale archeologische commissie. Verworven en goedgekeurd door de Senlis Geschiedenis en Archeologie Society, behoren ze nog steeds tot deze vereniging. Hun capaciteit, geschat op ongeveer 10.000 plaatsen, maakte het een belangrijke plaats voor verschillende voorstellingen: dierengevechten, dansen, of theater. De noordelijke en zuidelijke kapellen dienden als plaatsen van aanbidding voor Romeinse en lokale godheden.

Het verlaten van de arena's tegen de zesde eeuw viel samen met de christianisering van de regio, gekenmerkt door de figuur van Rieul van Senlis, de eerste bisschop stierf in 260. Eeuwenlang vergeten werden ze gebruikt als steengroeve, dump of zelfs als militair platform tijdens de oorlogen van de Liga in 1589. Hun herontdekking in 1865 werd gevolgd door opgravingen onder leiding van Jules Powery, onthullen overblijfselen zoals de Zuid-Sacellum en oude munten. Geklasseerd als historisch monument in 1875, werden ze gedeeltelijk gerestaureerd, vooral tussen 1978 en 2002.

De arena's, van bescheiden afmetingen (as van 41,5 m en 34,45 m voor de centrale arena), hebben een typische structuur: een podium rond de grond, vomitories voor openbare toegang, en carceres voor dieren. Het noordelijke deel, hoewel blijkbaar intact, werd zwaar gerestaureerd onder de Derde Republiek. De gedeeltelijk bewaard gebleven stands suggereren een capaciteit van maximaal 11.250 toeschouwers, hoewel dit cijfer wordt betwist. Vandaag de dag is de site beschermd en toegankelijk tijdens evenementen zoals Heritage Days.

Het management van de arena's heeft ups en downs gezien. Na hun overname in 1866, hield het Archeologisch Comité, dat de Senlis Geschiedenis en Archeologie Society werd, het tot de 20e eeuw. De eerste wereldoorlog en de Grote Depressie echter verzwakte de vereniging, wat leidde tot de overdracht van haar collecties naar de stad in 1945. In de jaren zestig leidde een gedeeltelijke instorting van het Zuid-Sacellum tot het stopzetten van de huur voor evenementen. Sindsdien worden de arena's onderhouden door de stad en de Society, met rondleidingen georganiseerd op de eerste zondag van elke maand.

Archeologische studies, zoals die van Jean-Pierre Adam (1973), hebben gezorgd voor een beter begrip van de geschiedenis van het monument. Uit de opgravingen van 1977 bleek dat sommige 19e-eeuwse restauraties per ongeluk waren genomen voor oude veranderingen. Vandaag de dag blijven de arena's een zeldzame getuigenis van de Romeinse stedenbouw in Gallië, ondanks de beperkingen opgelegd door hun staat van instandhouding. Hun bescherming en verbetering blijven gebaseerd op gemeenschaps- en gemeentelijke verbintenissen.

Externe links