Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Blanchard-schuilplaats, gelegen in de vallei van de rotsen (of Castel-Merle) in Sergeac (Dordogne), maakt deel uit van een set van zes rotshutten bezet sinds de Upper Paleolithic. Deze site, die in 1911 door Marcel Castanet is opgegraven, staat bekend om haar rijkste Aurignacian collectie in de botindustrie, afgietsels en art-on-block. Remnants omvatten mammoet ivoor kralen, doorboorde schelpen, en gegraveerde of geschilderde blokken gedateerd tussen -30.000 en -35.000 jaar. Het werd geclassificeerd als een historisch monument in 1931.

De Castel Merle vallei, gedomineerd door twee 100 meter lange kliffen, biedt een uitzonderlijke concentratie van prehistorische habitats. De site wordt achtereenvolgens bezet door de Neanderthalers (Gabri Blanchard II) en vervolgens door Homo sapiens (Cro-Magnon), de sporen van de Aurignacian, graven, Solutrean en Magdalenian culturen. De natuurlijke instortingen van de gewelven bewaarden de archeologische lagen, onthulden duizenden vuurstenen, beelden (zoals de fries van de Reverbit schuilplaats) en versierde graven.

De opgravingen, aanvankelijk uitgevoerd door Marcel Castanet voor het Eyzie Museum, werden overgenomen door internationale teams, waaronder Randall White in 1995. In 2012 werd een gegraveerde plaquette van -37.000 jaar (onder voorbehoud) ontdekt, mogelijk de oudste ter wereld. De site, geïntegreerd in 2025 met de "Prehistoric Rock Art Trails" van de Raad van Europa, trekt zijn unieke erfgoed en het museum met kettingen en Aurignacian objecten.

De topografie van de vallei, doorkruist door een oude rivier vandaag opgedroogd, en de nabijheid van de Vézère (8 km van Lascaux) maken het een belangrijke plek om prehistorische levensstijlen te begrijpen. Naaste schuilplaatsen, zoals Castanet (geclassificeerde in 1922), Labattut of La Souquette, vullen dit archeologische complex aan, met een voortdurende bezetting en geavanceerde symbolische praktijken (kunst, garnering, rituelen).

Het onderzoek heeft innovatieve technieken belicht, zoals de beheersing van licht en warmte in schuilplaatsen, of de vervaardiging van ivoor "manden kralen." Recente studies (Bourrillon, White, Delluc) wijzen op het belang van de site voor het begrip van de Aurignacian in West-Europa, met name door de analyse van collecties in de Verenigde Staten en Frankrijk.

Ondanks stratigrafieën die gedeeltelijk beschadigd zijn door oude opgravingen (zoals die van O. Hauser), blijft Castel-Merle een referentiepunt voor het bestuderen van culturele overgangen en interacties tussen menselijke groepen tijdens de Prehistorie. De indeling als historische monumenten en de integratie ervan in Europese erfgoednetwerken maken het tot een belangrijke plaats voor onderzoek en wetenschappelijke verspreiding.

Externe links