Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Shelter Blanchard in Sergeac en Dordogne

Patrimoine classé
Vestiges préhistoriques
Abris sous roche
Dordogne

Shelter Blanchard in Sergeac

    D65
    24290 Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Abri Blanchard à Sergeac
Crédit photo : Père Igor - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Paléolithique
Mésolithique
Néolithique
Âge du Bronze
Âge du Fer
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1505000 av. J.-C.
1504900 av. J.-C.
0
1900
2000
Paléolithique supérieur (vers -35 000 ans)
Aurignacische bezetting
1911-1913
Zoeken door Marcel Castanet
24 août 1931
Historisch monument
1995
Opgravingen van Randall White
2012
Ontdekking van een gegraveerde plaat
2025
Integratie met de wegen van de Rock Art
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Abri Blanchard (zaak C 485): bij beschikking van 24 augustus 1931

Kerncijfers

Marcel Castanet - Archeoloog Eerste zoekopdrachten (1911-1913) en belangrijke ontdekkingen.
Denis Peyrony - Prehistorie Studie gravures (publicatie in 1935).
Henri Breuil - Specialist in pariëtale kunst Analyse van gedecoreerde blokken (1952).
Brigitte et Gilles Delluc - Archeologen Publicatie CNRS op Labattut (1991).
Randall White - Hedendaagse archeoloog Zoeken sinds 1995 en recente ontdekkingen.

Oorsprong en geschiedenis

De Blanchard-schuilplaats, gelegen in de vallei van de rotsen (of Castel-Merle) in Sergeac (Dordogne), maakt deel uit van een set van zes rotshutten bezet sinds de Upper Paleolithic. Deze site, die in 1911 door Marcel Castanet is opgegraven, staat bekend om haar rijkste Aurignacian collectie in de botindustrie, afgietsels en art-on-block. Remnants omvatten mammoet ivoor kralen, doorboorde schelpen, en gegraveerde of geschilderde blokken gedateerd tussen -30.000 en -35.000 jaar. Het werd geclassificeerd als een historisch monument in 1931.

De Castel Merle vallei, gedomineerd door twee 100 meter lange kliffen, biedt een uitzonderlijke concentratie van prehistorische habitats. De site wordt achtereenvolgens bezet door de Neanderthalers (Gabri Blanchard II) en vervolgens door Homo sapiens (Cro-Magnon), de sporen van de Aurignacian, graven, Solutrean en Magdalenian culturen. De natuurlijke instortingen van de gewelven bewaarden de archeologische lagen, onthulden duizenden vuurstenen, beelden (zoals de fries van de Reverbit schuilplaats) en versierde graven.

De opgravingen, aanvankelijk uitgevoerd door Marcel Castanet voor het Eyzie Museum, werden overgenomen door internationale teams, waaronder Randall White in 1995. In 2012 werd een gegraveerde plaquette van -37.000 jaar (onder voorbehoud) ontdekt, mogelijk de oudste ter wereld. De site, geïntegreerd in 2025 met de "Prehistoric Rock Art Trails" van de Raad van Europa, trekt zijn unieke erfgoed en het museum met kettingen en Aurignacian objecten.

De topografie van de vallei, doorkruist door een oude rivier vandaag opgedroogd, en de nabijheid van de Vézère (8 km van Lascaux) maken het een belangrijke plek om prehistorische levensstijlen te begrijpen. Naaste schuilplaatsen, zoals Castanet (geclassificeerde in 1922), Labattut of La Souquette, vullen dit archeologische complex aan, met een voortdurende bezetting en geavanceerde symbolische praktijken (kunst, garnering, rituelen).

Het onderzoek heeft innovatieve technieken belicht, zoals de beheersing van licht en warmte in schuilplaatsen, of de vervaardiging van ivoor "manden kralen." Recente studies (Bourrillon, White, Delluc) wijzen op het belang van de site voor het begrip van de Aurignacian in West-Europa, met name door de analyse van collecties in de Verenigde Staten en Frankrijk.

Ondanks stratigrafieën die gedeeltelijk beschadigd zijn door oude opgravingen (zoals die van O. Hauser), blijft Castel-Merle een referentiepunt voor het bestuderen van culturele overgangen en interacties tussen menselijke groepen tijdens de Prehistorie. De indeling als historische monumenten en de integratie ervan in Europese erfgoednetwerken maken het tot een belangrijke plaats voor onderzoek en wetenschappelijke verspreiding.

Externe links