Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Julien, die al in de 12e eeuw werd genoemd in het archief van de abdij van Aniane, bewaart vanaf deze vroege periode de noordelijke muur, geïntegreerd met het huidige gebouw. Deze laatste werd herbouwd tussen 1260 en 1314 met een nachtkastje uit 1514. Oorspronkelijk bedekt met een dak, het gebouw werd later gewelfd, en een kluis van het schip draagt de datum van 1616, gekoppeld aan een reparatie na een gewapende inbraak.

De kerk heeft kenmerken van verdediging, zoals bogen en een verhoging van de zijverdiepingen, waarschijnlijk toegevoegd in de 14e eeuw om zich te beschermen tegen de invallen van de Routiers. Deze ontwikkelingen transformeren het gebouw in een versterkte ruimte. De klokkentoren, gebouwd op een romaanse basis, en de zuidelijke poort naar de kronen gesneden van gebladerte illustreren de architectonische evolutie van de site.

Het belangrijkste heiligdom, met vijf zijden verlicht door ramen in volle hanger, contrasteert met de zij heiligdommen, rechthoekig buiten. De noordelijke poort, met zijn gekreunde ingangen overtroffen door een aartsvolt, en de overblijfselen van de 12e eeuw, zoals de basis van de klokkentoren, getuigen van de verschillende fasen van de bouw. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, werd ingeschreven in de historische monumenten in 1963.

Aan het begin van de 20e eeuw werden oude crepi's en muurschilderingen gekrast, wat gedeeltelijk het oorspronkelijke uiterlijk veranderde. De supervisor Pierre de Termes is betrokken bij bepaalde werken, hoewel zijn exacte rol niet in de beschikbare bronnen wordt beschreven. Het gebouw weerspiegelt zo bijna zes eeuwen religieuze en militaire geschiedenis in Languedoc.

Externe links