Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Station Toulouse-Matabiau, gelegen in het gelijknamige district, werd gebouwd tussen 1903 en 1905 door architect Marius Toudoire voor de Compagnie des chemins de fer du Midi. Het vervangt een eerste station dat in 1856 werd ingehuldigd en verbonden is met de lijn Bordeaux-Sète, en maakt deel uit van een uitbreidingsproject om de toename van het spoorwegverkeer aan te pakken. Het neoklassieke gebouw onderscheidt zich door zijn stenen gevels van Saintonge en zijn metalen hallen die de sporen bedekken. Het is gedecoreerd met 26 wapenschilden die de steden vertegenwoordigen die door het netwerk worden bediend.

Het district Matabiau ontleent zijn naam aan de occitaanse mata buòu ("kill the beef"), wat ofwel een legende oproept die gekoppeld is aan Saint Saturnin of de oude lokale slachthuizen. Het station werd een strategisch kruispunt met de toevoeging van de lijnen naar Bayonne (1861-1867) en Brive-la-Gaillarde (1864). In 1938 met de oprichting van de SNCF is zij in 1983 gereorganiseerd voordat zij in 1984 in historische monumenten werd ingeschreven. Sinds 1990 wordt TGV's gehost, waardoor de reis naar Parijs in 2017 wordt teruggebracht tot 4u17.

Een moderniseringsproject, Neômatabiau (2021-2023), beoogt het station aan te passen aan de komst van de Bordeaux-Toulouse LGV en de derde metrolijn. De Grand Matabiau voorziet in vier parvis, een Halle des Transports (2026-2028), en vegetatie van de buurt. Het aantal bezoekers, naar schatting 9 miljoen in 2009, zal na deze ontwikkelingen naar verwachting 16 miljoen bedragen.

Het station is een multimodale hub geïntegreerd in het stedelijke netwerk (metro, bus) en tol (auto's, busstation). Het serveert nationale (Parijs, Lyon, Bordeaux) en regionale bestemmingen (Tarbes, Rodez, Carcassonne), evenals internationale routes zoals Barcelona (2013-2020). Zijn architectuur en historische rol maken het tot een symbool van Toulouse's industriële erfgoed.

Het wapenschild van de gevel, geïnstalleerd in 1906, viert de steden verbonden door de Midi: Tarbes, Bayonne, Montpellier, of Foix. Deze decoratieve elementen, gecombineerd met de klok en metalen zalen, illustreren de architectonische ambitie van het bedrijf. Het station, een openbaar eigendom, blijft een woonplek, waarin passagiersdiensten, winkels en bereikbaarheid (Access Plus label) worden gecombineerd.

Externe links