Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Pavillon de Vendôme, ook bekend als Pavillon de La Molle, is een voormalig herenhuis gebouwd in Aix-en-Provence uit 1665 op bevel van Louis de Mercoeur, hertog van Vendôme en gouverneur van de Provence. Een kleinzoon van Hendrik IV verwierf in 1664 een land buiten de wallen om een woning te bouwen die geïnspireerd was op zijn liefde voor Lucrece de Forbin-Solliès, bekend als "de Belle du Canet." Het gebouw, ontworpen door architect Antoine Matisse, combineert klassieke elegantie en functionaliteit, met een open begane grond voor rijbanen en een Mansart dak. De legende vertelt ons dat de nachtelijke bezoeken van de gemaskerde Belle du Canet de dood van de hertog in 1669 zouden hebben versneld, bij de geboorte van de Provençaalse gezegde "Las machouettos an tua lou duc" ("De uilen doodden de hertog").

Na de dood van de hertog werd het paviljoen in 1669 verkocht aan advocaat-generaal Gautier de la Molle, die zijn interieur afmaakte, een vloer toevoegde en het bedekte met Romeinse tegels. In de 18e eeuw kwam hij in handen van de schilder Jean-Baptiste van Loo, die daar zijn werkplaats installeerde, toen van Barthélemy-Louis Reboul, secretaris van de Academie van Aix. Tijdens de revolutie werd het paviljoen, dat was gedemigreerd, verkocht voordat het in 1824 werd gekocht door de bisschop van Angoulême voor een kostschool voor jonge meisjes. De nonnen van het Heilige Hart bezet gedurende de 19e eeuw.

In 1906 verwierf de Zwitserse kunstliefhebber Henri Dobler het paviljoen, begon zijn restauratie en herstelde gedeeltelijk zijn originele meubels. Hij noemde de tuin en gevel in 1914 als historische monumenten. Toen hij in 1941 overleed, verliet hij het gebouw en zijn collecties aan de stad Aix-en-Provence, op voorwaarde dat het een museum werd. Sinds de jaren negentig organiseert het Pavillon de Vendôme-Dobler tentoonstellingen van hedendaagse kunst en foto's, met behoud van de 18e-eeuwse interieurdecoraties (gypserie, eretrap, geschilderde plafonds) en de collecties portretten, faiences van Moustiers en Provençaalse meubels.

De architectuur van het paviljoen illustreert een unieke mix van stijlen: een dorische begane grond, een eerste ionische vloer en een tweede composiet, allemaal gesneden in de gelige steen van Bibemus. De barokke atlantes van Jean-Claude Rambot, die de ingang omlijsten, en de Franse tuin gereconstrueerd na 17e-eeuwse gravures, maken het tot een meesterwerk van het Aixese erfgoed. De site bevat ook oude overblijfselen, zoals een mozaïek en fragmenten van Romeinse zuilen, getuige van een oude bezetting.

Het Pavillon de Vendôme heeft in 1914 een historisch monument gebouwd voor zijn gevel en tuin en in 1953 voor zijn aangrenzende daken en paviljoens. Zijn huidige museumoriëntatie, het combineren van oude en hedendaagse kunst, maakt deel uit van de visie van Henri Dobler, die droomde van een "Medicis school in de Provence." Dicht bij de kunstschool in Aix is er nog een kruispunt tussen erfgoed en creatie, geworteld in de tumultueuze geschiedenis van de Provence van de Grote Eeuw.

Externe links