Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Koninklijke Vervaardiging van Bains-les-Bains werd opgericht in 1733 door een brief patent verleend door de hertogin Élisabeth-Charlotte, regent van het hertogdom, aan de broers Jean-François en Claude Coster, evenals aan hun Savoyard medewerkers Georges Puton en Jean-Baptiste Villiez. Deze industriële site, gewijd aan de productie van vertind ijzer, genoot koninklijke privileges, waaronder het gebruik van ducal boshout en het belastingvrije water op de Coney rivier. De eerste gebouwen, gebouwd tussen 1733 en 1737, omvatten een kasteel, een kapel, werkplaatsen en arbeiderswoningen, exploitatie van de hydraulische kracht en lokale bosbronnen.

In 1777 kocht Claude Thomas Falatieu de fabriek en moderniseerde de site door een kanaal, een gieterij en nieuwe werkplaatsen toe te voegen. Onder leiding van Joseph Falatieu in 1792, ervoer het bedrijf een grote uitbreiding in de productie van ijzer-wit, alvorens verkocht en vervolgens gekocht in 1796. De Revolutie bedreigde haar voortbestaan door het afschaffen van de privileges van de houtvoorziening, hoewel het gebruik van de kolen van Ronchamp zich eind achttiende eeuw ontwikkelde. In de 19e eeuw werd de activiteit verplaatst naar de productie van paardennagels, voordat ze uiteindelijk stopte in 1951.

De site, gered van de ruïne van Eric Chavane in de jaren 1980, werd in 1988 als historisch monument vermeld. Tegenwoordig zijn de Fabricage, het park en de kapel voor het publiek toegankelijk voor bezoeken, concerten en entertainment. Zijn geschiedenis illustreert de industriële evolutie van de Vogezen, gekenmerkt door technische innovatie, energie-uitdagingen en bewaard architectonisch erfgoed. De fabriek is ook de geboorteplaats van Julie-Victoire Daubié (1824.

De architectuur van de site weerspiegelt haar geleidelijke expansie: de kapel (1735), de kolenhal (1779, herbouwd in 1859), de arbeiderswoningen (X en XIX eeuwen), en de werkplaatsen omgezet in nagelfabriek en later in een zagerij na 1914. De gebouwen, georganiseerd rond een park en een kanaal, getuigen van de sociale en technische organisatie van een koninklijke fabriek die een symbool is geworden van het industriële erfgoed van Lotharingen.

Externe links