Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De oude kerk van Saint-Lunaire, gelegen in het departement Ille-et-Vilaine in Bretagne, is een katholiek gebouw gewijd aan Saint Lunaire, de legendarische oprichter van de parochie. Oorspronkelijk gebouwd in de 11e eeuw in een romaanse stijl, werd het grondig herontworpen in de 14e, 15e en 17e eeuw, met prive-kapellen, een gotisch koor en klassieke lowsides. In 1884 werd de kerk in gebruik genomen bij de inhuldiging van een nieuwe kerk, dankzij lokale wetenschappelijke petities zoals Arthur de La Borderie, en later geclassificeerd als een historisch monument in 1913. Gerestaureerd in 1954 door de architect Raymond Cornon, herbergt het nu uitzonderlijke meubels, waaronder zeven middeleeuwse gisses en de gesneden graftombe van Saint Lunaire.

De kerk, perfect georiënteerd, staat in het hart van het dorp Saint-Lunar, op de site van een oud klooster van de 6e eeuw. Het Romaanse schip, geflankeerd door onderpanden herbouwd in de 17e en 18e eeuw, leidt tot een refrein dat rond 1350 door Alain de Pontual werd heropgebouwd en in de 17e en 18e eeuw werd herontworpen. De zijkapellen, opgericht door de adellijke families van de Pontual (zuid, 15e eeuw) en Pontbriand (noord, eind 14e eeuw), vormen een asymmetrisch transept. De klokkentoren, toegevoegd aan de moderne tijd, kroont het gebouw in graniet en leisteen. De omheining, een voormalige parochiekerk, behoudt een 14e en 16e eeuws kruis, geclassificeerd in 1930.

Het kerkmeubilair getuigt van zijn rijke verleden. De graftombe van Saint Lunaire, bestaande uit een Gallo-Romeinse sarcofaag en een uitgesneden plaat van de 15e eeuw, werd meerdere malen verplaatst voordat ze onder de triomfboog in 1954 werd geïnstalleerd. De leken van de Pontbriands (14de-15de eeuw) en Pontuals (14de eeuw), geclassificeerd als 1892, sieren de zijkapellen. Onder hen illustreren die van Olivier de Pontbriand en Jeanne le Bouteiller, echtgenote van Johannes I van Pontual, Bretonse begrafeniskunst. De altaren, altaren (inclusief een 18e-eeuwse rots) en standbeelden (Vierge à l'Enfant, Sint-Pieter) completeren dit ensemble, dat de liturgische en artistieke evoluties van het gebouw weerspiegelt.

De geschiedenis van de kerk wordt gekenmerkt door spanningen tussen moderniteit en erfgoed. In de jaren 1880 stelde het gezelschap van Mielles, dat de ontwikkeling van de kust van Saint-Lunar begeleidde, voor om de oude kerk te ruilen voor een land om een nieuwe plaats van aanbidding te bouwen. Dankzij de tussenkomst van de Archeologische Vereniging van Ille-et-Vilaine werd het gebouw bewaard, hoewel het niet gebruikt werd. Het werd gebruikt als een foeragering tijdens de bezetting, het werd hersteld na de oorlog met oorlogsschade fondsen, voordat werd teruggegeven aan de eredienst in 1954 door kardinaal Roques. Tegenwoordig wordt het beheerd door een Rennes erfgoedbedrijf.

De architectuur van de oude kerk onthult een superpositie van stijlen. Het Romaanse schip (XI eeuw), met full-circle arcades gedragen door pilasters, contrasteert met de full-circle vensters van de onderpanden (X-VIIth De flamboyante Pontual kapel communiceert met de zuidkant via een opening gecreëerd in 1840. Buiten domineert de vierkante klokkentoren met rechthoekige baaien en met een achthoekige pijl het gebouw. Lokale materialen (graniet, leisteen) en rustieke details, zoals stapels of trappen op het kerkhof, markeren zijn Bretonse anker.

Geplaatst onder de historische monumenten sinds 1913, de oude kerk van Saint-Lunaire belichaamt de religieuze en seigneuriale herinnering van de regio. Zijn meubels, beschermd in 1892 voor vier gisers en het graf van Saint Lunaire, werd verrijkt in 1971 door de classificatie van twee nieuwe gisters. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een af en toe een plaats van eredienst en een belangrijke toeristische site van de Emerald Coast, naast Dinard en Saint-Briac. De geschiedenis weerspiegelt de uitdagingen van het behoud van het erfgoed in het gezicht van de 19e eeuw stedelijke en kust transformaties.

Externe links