Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Brantôme werd gebouwd in het begin van de 16e eeuw, rond 1516, door kardinaal Amanieu d'Albret, abt van Brantôme en broer van de koning van Navarra. Dit gebouw, gebouwd op de site van een oude kapel, reageerde op de oprichting van een tweede parochie voor Brantôme en zijn omgeving, onderscheiden van die van Saint-Pardoux-de-Feix. Late gotische architectuur wordt gemanifesteerd door een uniek schip met drie gewelfde baaien prismatische dogiven, een platte apsis, en ramen met karakteristieke vormen. Vier kapellen, toegevoegd tussen de uitlopers in de zeventiende eeuw, inclusief een deur de 1653 vintage, voltooien het geheel.

In het midden van de 19e eeuw verloor de kerk haar parochiefunctie ten gunste van de abdij van Brantôme (1858) en werd omgevormd tot zalen en vervolgens tot een feestelijke hal in de jaren zestig. De aanvankelijk gesloten zijkapellen werden geopend om het commerciële gebruik ervan te vergemakkelijken. Recente onderzoeken hebben de aanwezigheid van een begraafplaats ten zuiden van het gebouw aangetoond. Decoratieve stokjes op de noordwesten uitlopers en de klokkentoren aan de rand van de brug getuigen van zijn middeleeuwse erfgoed, ondanks de opeenvolgende herindelingen.

Geclassificeerd als Historisch Monument in 1958, illustreert de voormalige kerk van Notre-Dame de stedelijke en religieuze veranderingen van Brantôme, die zich verplaatsen van een plaats van eredienst naar een veelzijdige openbare ruimte. De inscriptie in de basis Mérimée (kadastre J 645) en de precieze locatie (rue Puyjoli de Meyjounissas) maken het tot een emblematisch erfgoed van de Dordogne, tegenwoordig gemeenschappelijk eigendom en gedeeltelijk open voor culturele of feestelijke doeleinden.

Externe links