Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Peyrefitte Menhir, ook bekend als Pierrefitte of Pierre Fitte, is een 5,20 m hoge megalith, 3 m breed en 1,50 m dik, met een gewicht van ongeveer 50 ton. Getaileerd in een asteria kalksteen gewonnen 2,5 km afstand, in de buurt van Saint-Émilion, het presenteert een verstikking aan de basis en een middeleeuwse "drank van offers." Zijn erectie dateert waarschijnlijk uit de laatste Neolithicum (-3500-2800 v.Chr.), een hedendaagse periode van regionale overdekte steegjes.

De menhir is genoemd in 1289 als Petra-fixa in de wetteksten van Edward I en de archieven van Saint-Émilion. Een Merovingiaanse tombe, met botten en twee ijzeren sleutels, werd in de 19e eeuw ontdekt. Zijn naam zou afgeleid kunnen zijn van "Pierre de Fuite," gekoppeld volgens een 19e eeuwse hypothese bij het vertrek van de Engelsen in 1451.

De populaire traditie kenmerkt aan menhir therapeutische deugden tegen reuma. Tot de revolutie was er een plaats van aanbidding waar mensen baden om de kreupelen te genezen. Vandaag, het feest van Sint Johannes (24 juni) bestendigt soltificale rituelen: processies met kaarsen rond de menhir, geschreven geloften gelanceerd in de Dordogne, en vuurwerk. Deze praktijken zijn opgenomen in de Immateriële Cultureel Erfgoedinventaris.

Verschillende legendes omringen het monument. Men vertelt dat de Heilige Maagd, die naar de abdij van La Sauve-Majeure gaat, de steen voor een klokkentoren heeft verlaten. Een ander roept een gouden kalf op, verborgen onder de megalith, met de ingang van een ondergrondse. Deze verhalen weerspiegelen het symbolische belang van de site, waarbij lokale geschiedenis en christelijke heidense overtuigingen worden gemengd.

Externe links