Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Harcourt Castle, gelegen in het departement Eure in Normandië, vindt zijn oorsprong in de 11e eeuw met een eerste houten fort gebouwd op een feodale motte. In de 12e eeuw richtte Robert II van Harcourt, een kruistochtgezel van Richard de Leeuwenhart, een vierkante stenen kerker op, genoemd in charters tussen 1173 en 1175. Deze kerker, omgeven door een binnenplaats en een kapel, markeert het begin van de middeleeuwse architectuur bewaard gebleven vandaag.

In de 13e eeuw veranderde Johannes I van Harcourt het fort door het toevoegen van een veelhoekig kasteel met vijf ronde torens en een omheining geflankeerd door twaalf boogschiettorens, die de invloed van "filippische" vestingwerken weerspiegelen. In 1272 ontving Johannes II van Harcourt koning Filippus de Hardi. Het kasteel speelde een strategische rol in de Normandische conflicten, vooral tijdens de Honderdjarige Oorlog, waar het werd overgenomen door de Engelsen in 1418 voordat het werd overgenomen in 1449 door de Franse troepen.

Het fort leed grote schade tijdens de Religieoorlog (1589-1591), waar het meerdere malen van hand veranderde tussen competities en koninklijken. In de 17e eeuw, Marie-Françoise de Brancas, echtgenote van de graaf van Harcourt, herschikte het kasteel om het bewoonbaarder te maken: het vernietigde drie kanten van de middeleeuwse veelhoek, doorboorde grote klassieke baaien en creëerde een aangename tuin. Het interieur is opnieuw ontworpen, met een monumentale stenen trap en ijzerwerk.

Na de revolutie werd het kasteel in 1802 verkocht aan Louis-Gervais Delamarre, een Parijse biechtvader. In 1802 vestigde hij een van de oudste arboretums in Frankrijk en plantte zeldzame soorten als ceders in Libanon. Toen hij in 1827 overleed, werd het landgoed aan de Koninklijke Academie van Landbouw overgelaten en in 1833 overgebracht naar het departement Eure. Sinds 2000 is de departementsraad de eigenaar.

Vandaag de dag behoudt het kasteel belangrijke elementen van de middeleeuwse architectuur, waaronder de ongemeubileerde kerker, de twin torens van de ingang kastanje en de droge sloten. De lagere binnenplaats, ooit bewoond door gebouwen (woning, kapel, stallen), is nu een open ruimte. In 1862 werd de site gerestaureerd door vrijwilligers van de Verenigingsgebouwen Histoire et Architecture Médiévales.

Het werd gemaakt in het begin van de 19e eeuw en omringt het kasteel en huizen opmerkelijke plantensoorten. De 12e eeuwse put, 70 meter diep en uitgerust met een eekhoornkooiwiel toegevoegd aan de 14e eeuw, getuigt van middeleeuwse praktische regelingen. Het kasteel illustreert zo de architectonische en landschapsontwikkeling van een Normandisch fort, van de middeleeuwen tot het klassieke tijdperk.

Externe links