Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Collège Saint-Étienne de Capestang, gelegen in de Hérault, is een gotisch gebouw dat begon met de bouw in de 1e kwart van de 14e eeuw. Het werd gebouwd op de resten van de Romaanse kerk Saint-Félix van de 11e eeuw, waarvan de westelijke muur blijft. De bouwplaats, ambitieus, plande een van de grootste gebouwen in de regio, maar werd onderbroken na de voltooiing van het koor en de eerste twee overspanningen, vanwege de pest en gebrek aan fondsen. Alleen deze delen, met hun zijkapellen, werden voltooid, waardoor de kerk onafgemaakt bleef.

Het monument deelt architectonische overeenkomsten met de kathedraal van Saint-Just-et-Saint-Pasteur in Narbonne, wat hetzelfde meesterwerk suggereert. De hoogte van de kluizen (26,50 m) en de 43-meter klokkentoren, de thuisbasis van vijf klokken, waaronder een klok van 1867, getuigen van zijn aanvankelijke grootte. De veranda, later toegevoegd (waarschijnlijk in de 16e eeuw), verlengt het onafgemaakte schip. Een historisch monument in 1906, het college illustreert de uitdagingen van de grote middeleeuwse bouwplaatsen, gekenmerkt door gezondheids- en financiële crises.

Romaanse resten, zoals de westelijke muur van Saint-Félix, bestaan naast gotische elementen, waaronder gewelfde zijkapellen en lancetramen. De zevenzijdige, lager dan het schip, en de 1868 glas-in-lood ramen voltooien dit hybride ensemble. De mislukking van het project, zichtbaar in de transept primers, weerspiegelt de omwentelingen van de eerste helft van de 14e eeuw, toen de regio werd hard getroffen door de zwarte pest en economische moeilijkheden.

De klokkentoren, 43 meter hoog, herbergt een beiaard van vijf klokken, waarvan er vier gestolen zijn (gerestaureerd in 2006) en een ring uit 1559. Deze klokken, gesmolten tussen de 16e en 19e eeuw door ambachtslieden zoals Louison of bisschop Amans, markeren de technische en liturgische evolutie van het gebouw. Hun aanwezigheid, gecombineerd met de oculus van de diafragmawand (met klaver en quadrilobes), getuigt van de artistieke en functionele rijkdom van het college, ondanks zijn onvolledige staat.

Externe links