Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De gemeenschappelijke oliemolen van Barroux werd gebouwd in 1792, in een context van spanningen tussen de inwoners en de laatste heer van het dorp. In 1790 besloot de gemeente, nadat deze weigerde zijn molen voor de dorpelingen te openen, een voormalige gemeentelijke slagerij als gemeenschappelijke molen te herontwikkelen. Het doel van het project was de toegang tot de olieproductie voor alle inwoners te waarborgen, ongeacht de seigneuriële beslissingen.

De fabriek, die sinds de winter van 1792 in bedrijf was, werd in 1793 uitgebreid en bleef tot 1853 in bedrijf. Het was uitgerust met een bloedmolen mechanisme (bediend door dierlijke of menselijke kracht) in een eerste gewelfde kamer, en verschillende arm persen in een tweede kamer. Deze faciliteiten werden gebruikt om olijven te persen om er olie uit te halen, verzameld in stenen bezinktanks. Een tweede gedeeltelijk bewaarde bloedmolen was waarschijnlijk aangrenzende.

Het gebouw, gelegen op de begane grond van een gemeenschappelijk gebouw, wordt gekenmerkt door zijn structuur verdeeld in twee ruimten door een centrale pijler ondersteunende bogen. De persen, gerangschikt in lage bogen, werden aangevuld met conquets (stenen ontvangstblokken) en drukschroeven, waarvan er slechts één vandaag intact blijft. Het gebouw, een gemengd pand (gemeentelijk en privaat), werd op 19 juli 2006 voor historische monumenten genoteerd vanwege zijn erfgoed en technische karakter.

De bouw en reparatie van de molen werden toevertrouwd aan de lokale ondernemers Jean-Matthieu Tourre en Jean-Anicet Tourre. Hun interventie illustreert de vindingrijkheid van de landelijke gemeenschappen van de late achttiende eeuw, die zich kunnen organiseren om seigneuriële privileges te omzeilen en hun economische autonomie te garanderen. De molen getuigt dus van de sociale en technische veranderingen van de Franse Revolutie in de Provence.

Externe links