Bouw van een vuurtoren 1849-1854 (≈ 1852)
Uitgegeven door Léonce Reynaud op de Upper North Bank.
15 juillet 1854
Eerste ontsteking
Eerste ontsteking 15 juillet 1854 (≈ 1854)
Witte vaste lamp voor het eerst verlicht.
15 octobre 1854
Koplampautomatisering
Koplampautomatisering 15 octobre 1854 (≈ 1854)
Een permanente brand worden zonder bewaker.
20 novembre 1975
Vervanging van lantaarn
Vervanging van lantaarn 20 novembre 1975 (≈ 1975)
Installatie van een aerogenator.
2011
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 2011 (≈ 2011)
Beschikking van 15 april 2011.
2012
Classificatie van historische monumenten
Classificatie van historische monumenten 2012 (≈ 2012)
Beschikking van 23 oktober 2012.
2016
Modernisering van de energie
Modernisering van de energie 2016 (≈ 2016)
Vervanging door zonnepanelen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Léonce Reynaud - Architect
Ontwerper van de vuurtorens van de walvissen en walvissen.
Augier - Ingenieur
Auteur van de oorspronkelijke torenplannen (1669-1682).
Joseph Laurent - Meester slotenmaker
De metalen lantaarn vervalst in 1736.
Oorsprong en geschiedenis
De Walvis Vuurtoren is een marine constructie gelegen drie kilometer ten noordwesten van de Île de Ré, op een rotsachtige strook. Ontworpen door architect Léonce Reynaud, ook belast met de vuurtoren van Baleines, was het oorspronkelijk gepland om 50 meter hoog te bereiken. Als gevolg van geografische problemen werd de uiteindelijke hoogte echter teruggebracht tot 31 meter. De bouw vond plaats van 1849 tot 1854, en de vuurtoren werd voor het eerst verlicht op de nacht van 15 juli 1854. Het was een wit vast licht, geïnstalleerd op een cilindrische toren gemaakt van gesneden steen metselwerk.
Zodra het werd ingehuldigd, werd de vuurtoren van Les Baleineaux geautomatiseerd, en werd een van de eerste in Frankrijk die niet langer worden bewaakt vanaf 15 oktober 1854. Ondanks een leveringsplatform op de basis, was de werking ervan ontworpen om autonoom te zijn. In 1975 werd de lantaarn vervangen door een aerogenator en in 2016 werd deze vervangen door zonnepanelen. De vuurtoren is sinds 2011 opgenomen als historische monumenten en is sinds 2012 opgenomen.
De Walvis Vuurtoren werd gebouwd ter aanvulling van het marine verlichtingssysteem rond het eiland Re, als reactie op de gevaren van de Walvisrotsen voor de navigatie. De architectuur, met een uitlopende basis met een concave profiel, werd ontworpen om de golven te weerstaan, volgens het model van de trompettoren. Deze vuurtoren op zee, hoewel minder bekend dan zijn aardse tegenhanger, de Walvis Vuurtoren, speelt een sleutelrol bij het veiligstellen van de maritieme benaderingen van de regio.
De nationale archieven behouden elf plannen van de vuurtoren, daarna Haut-Banc-du-Nord, ontwikkeld tussen 1852 en 1856. Deze documenten tonen de technische uitdagingen aan die zich bij de bouw hebben voorgedaan. Vandaag de dag blijft de vuurtoren van de walvissen, hoewel het ontbreekt aan zijn originele lantaarn, een opmerkelijk voorbeeld van 19e-eeuwse marine engineering en een beschermd erfgoed van New Aquitaine.