Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het seigneuriële huis van de Escuray, gelegen in Prinquiau in de Loire-Atlantique, vindt zijn oorsprong aan het einde van de 14e eeuw, rond 1390, als middeleeuwse Bretonse herenhuis. Een dendrochronologisch onderzoek van het bedrijf Dendrotech in 2018 bevestigde dat de bomen van het middeleeuwse frame tussen 1385 en 1398 zijn geveld, waaruit de oorspronkelijke bouw op dat moment blijkt. De site kan echter teruggaan naar een eerdere feodale motte, mogelijk gekoppeld aan de Viking invasies van de 9e-Xe eeuw, gelegen ten zuiden van het huidige gebouw. Dit herenhuis, gecentreerd rond een achthoekige toren opgestegen door een dovecote, weerspiegelde Bretonse verdedigingsarchitectuur.

Rond 1600 werd het herenhuis grondig getransformeerd door René de la Lande en zijn vrouw Françoise de Mareil, getrouwd in 1598. Het koppel vergroot het hoofdlichaam door het toevoegen van een symmetrische rechtervleugel aan de bestaande, waardoor een U-vormig vlak rond de centrale toren. Er worden vier Bretonse ramen in renaissancestijl toegevoegd, typisch voor de periode, die de evolutie van het herenhuis markeren tot een meer elegante seigneuriale woning. Deze periode van welvaart was echter van korte duur: René en Françoise stierven jong (in 1608 en 1613), waardoor hun kinderen onder toezicht stonden van managers die hun erfgoed verknoeiden. In 1667 verkocht hun kleindochter Ruinée het landgoed aan Jean de la Boudonnaye, heer van Bratz.

Het kasteel onderging toen een opeenvolging van opmerkelijke eigenaren, vaak gekoppeld aan Bretonse geschiedenis en nationale omwentelingen. In de 18e eeuw keerde hij terug naar de oorspronkelijke familie dankzij Jacques Danguy, een adviseur van het parlement van Bretagne, die hem in 1752 kocht voor zijn vrouw Louise Le Flo de Tremolo, kleindochter van Renée de la Lande. Hun nakomelingen, de Ridders Espive, markeerden Prinquiau al meer dan een eeuw diep (1768-1891). Denis-Jean Espivent de la Villeguevraye, betrokken bij de koninklijke legers tijdens de revolutie, zag het kasteel in 1793 geplunderd door Republikeinse soldaten na de Slag bij Savenay. Zijn neef François de Perran, een zeeman en royalist, werd tien jaar in Engeland gevangen gezet na het vechten tegen de Engelsen in de Indische Oceaan.

In de 19e eeuw herstelde Denis Espivent de Perran, burgemeester van Prinquiau, het kasteel in zijn huidige staat en wijdde zich aan de lokale bevolking, zorgde voor de bewoners gratis en financierde het onderwijs aan arme kinderen. Na zijn dood in 1891 nam het landgoed af: zijn kleindochter Yvonne maakte familieeigendommen, en het kasteel werd gedeeltelijk bezet door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1994 werd het stadhuis van Prinquiau eigenaar en lanceerde restauratiewerken, ondersteund door de vereniging A.R.P.E., die culturele evenementen organiseert om het behoud ervan te financieren.

Het seigneuriale huis van de Escuray illustreert zo bijna zes eeuwen geschiedenis van Bretonse, waarbij middeleeuwse architectuur en renaissance, politieke verplichtingen (koninginisme, revolutie) en lokaal leven worden gemengd. Samen met historische monumenten in 1997, blijft het een symbool van het erfgoed van Niger, open voor het publiek dankzij het gezamenlijke optreden van de commune en gepassioneerde vrijwilligers.

Externe links