Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Romeinse aquaduct van Briord, ook wel het Gallo-Romeinse aquaduct van Briarette genoemd, is een opmerkelijk oud overblijfsel gelegen in het departement Ain, op de gemeente Briord. Dit monument, geclassificeerd in 1904, onderscheidt zich door zijn tunnel-aquaduct, bijna 200 meter lang, gegraven in een kalksteen heuvel om water te brengen van de Brivaz rivier naar de Gallo-Romeinse Vicus van Brioratensis. Alleen het ondergrondse deel is nu bekend, met een 2,7 meter brede ingang en een variabele hoogte tussen 1,6 en 2,7 meter.

Het aquaduct veroverde water uit de Brivaz in Montagnieu, stak de heuvel Saint Didier over en eindigde bij de voormalige Gallo-Romeinse necropolis van de Planten. De lay-out presenteert een rechterhoekige elleboog, geïnterpreteerd als het ontmoetingspunt van de twee teams van mijnwerkers die gegraven van elk uiteinde. De 32-meter hoogte tussen de waterinlaat en de uitlaat suggereert een ongewoon sterke helling voor een Romeinse aquaduct, met overblijfselen van stenen blokken op de plaats van de wateropname, misschien de resten van een dam of hydraulische ontwikkeling.

De tunnel werd ontdekt aan het begin van de 20e eeuw en werd voor het eerst verkend in 1853 door Alexandre Sirand, die graffiti vond uit de 16e eeuw, getuigenissen van eerdere bezoeken (Pingon 1550, Cointet 1552). In 1900 organiseerde pater Jacquand een gedeeltelijke ontruiming van de tunnel, waardoor Abbés Marchand en Morgon de structuur konden bestuderen. Het aquaduct werd in 1904 geregeerd door een historisch monument en kreeg in 1905 subsidies voor de volledige opruiming, onder leiding van de heer Chevelu in 1906. Er werd geen oude inscriptie gevonden, maar een paleo-christelijk fragment, dat later opnieuw werd gebruikt, werd ontdekt rond 1980.

De bouwtechnieken onthullen een graven in compact kalksteen, met sporen van burine op de muren die gelijktijdige werkzaamheden van beide ingangen aangeven. Marchand suggereerde dat de waargenomen afwijking het gevolg zou zijn van de pogingen van de mijnwerkers om elkaar te lokaliseren, terwijl Adrien Blanchet een vrijwillige zondigheid voorstelde om de kracht van de stroom te verminderen. In 2019 ondernam een collectief van landmeters een 3D digitale modellering van de pijpleiding, wat een nieuwe fase in zijn studie markeerde.

Het aquaduct illustreert de Romeinse techniek in de watervoorziening, hier aangepast aan een robuuste verlichting. Zijn classificatie als historisch monument en opeenvolgende opgravingen onderstrepen het belang van zijn erfgoed, hoewel zijn luchtroute onbekend blijft. De vandaag toegankelijke overblijfselen bieden een zeldzame getuigenis van Gallo-Romeinse hydraulische technieken in de regio Auvergne-Rhône-Alpes.

Externe links