Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Étienne de Bassac, gelegen in Bassac, Charente, werd in 1002 gesticht door Wardrade Lorichès, graaf van de maart en heer van Jarnac, en zijn vrouw Rixendis, na hun terugkeer van een bedevaart naar Rome. Het handvest van stichting, ondertekend in aanwezigheid van Guillaume Taillefer, Graaf van Angoulême, getuigt van de donatie van land, bossen en seigneuriële rechten. De abdij, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, St.-Stephen en de apostelen Petrus en Paulus, werd rond 1015 gewijd door de bisschoppen Grimoard van Angoulême en Iso van Saintes. Het werd een welvarend Benedictijner klooster, aanvankelijk geleid door Abbé Aymard en twintig monniken uit Saint-Cybard Abbey.

Door de eeuwen heen heeft de abdij tumultueuze periodes meegemaakt. Gehecht aan de abdij van Saint-Jean-d Tijdens de Honderdjarige Oorlog, werd het twee keer geplunderd: in 1346 door de Graaf van Derby, vervolgens in 1434 door de Anglo-Gascon troepen, wat leidde tot de verspreiding van monniken en dorpelingen. Pater Henri de Courbon (1451-1476) ondernam zijn restauratie, versterking van de muren, wederopbouw van het abdijhuis en het klooster. In de 16e eeuw verergerde de godsdienstoorlog haar schade: in 1564 door protestanten geplunderd en in 1569 door katholieken belegerd tijdens de Slag bij Jarnac.

De 17e eeuw markeerde een opleving onder de impuls van dom Étienne en Raymond Hillayret. In 1636 werd de abdij, toen in ruïnes (koude gewelven, verwoest klooster, diensten gevierd in een zijkapel) verbonden met de Benedictijnse gemeente van Sint-Maur in 1666. De wederopbouwwerken, geleid door architect Coutareles van 1677 tot 1716, restaureerden de kerk, de kloostergebouwen en het heiligdom. De kraampjes en altaarstukken, gebeeldhouwd door frater Jean Lacoste (1699-1700), en de muurdecoraties voltooid in 1730 door Girouard en Tournier, maken het tot een uitzonderlijke religieuze meubelset. De Franse Revolutie leidde tot de verkoop van gebouwen als nationaal eigendom en veranderde de abdij in een parochiekerk.

In de 19e eeuw regisseerde architect Edward Warin belangrijke restauraties (1871), ter vervanging van de nave hoofdsteden door historische sculpturen. In 1947 kocht de Congregatie van de missionarisbroeders van St. Theresa van het Kind Jezus de plaats, het restaurant tot 2012. Geclassificeerd als historisch monument sinds 1880 combineert de abdij nu middeleeuws erfgoed (romaanse clocher, gotische kerk) en mauristische transformaties. Zijn klooster, verwoest in 1820, en zijn 17e eeuwse kloostergebouwen getuigen van zijn architectonische en spirituele evolutie.

De abdijkerk, rechthoekig met een plat bed, behoudt romaanse (westerse poort) en gotische elementen (vormige gewelven, flamboyante baaien). De klokkentoren, gedeeltelijk romaanse, wordt met een conische 13e eeuwse pijl overdekt. De graven van de stichters, Wardride en Rixendis, blijven onder een boog bij de jube. De 15e eeuwse schaalbaren, toegevoegd ter verdediging, en barokke retables illustreren de opeenvolgende aanpassingen van het monument. In 2015-2016 organiseerde de abdij een Barmhartigheidspoort als onderdeel van het Jubileum dat door paus Franciscus werd uitgeroepen.

Externe links