Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De archeologische site van Cherré, gelegen in het gehucht Aubigné-Racan (Sarthe, Pays de la Loire), is een belangrijk protohistorisch en oud complex. Bezet uit de bronstijd, was het eerst een hallstattiaanse en laatiaanse necropolis, gekenmerkt door tumulus, begrafenissen en afzettingen van rituele wapens. Deze overblijfselen getuigen van een vroege bezetting in verband met de Gallische volkeren van de Andécaves, Aulerques Cenomans en Turons, met een sterke cultus en krijgersroeping, met name door offers van wapens en dieren in moerasgebieden.

Vanaf het einde van de 1e eeuw n.Chr. wordt de site omgetoverd tot een monumentaal Gallo-Romeinse complex dat zijn piek bereikt in de 2e en 3e eeuw. Het beslaat meer dan 40 hectare en omvat een 3.000-zits theater, een markt-forum, twee tempels (waaronder een geïnspireerd door het Maison Carrée de Nîmes), thermale baden, en een ondergrondse aquaduct van 4,5 km. Hoewel niet permanent bezet, Cherré diende als een seizoen verzamelplaats voor commerciële, religieuze en culturele activiteiten, waarschijnlijk gerelateerd aan keizerlijke aanbidding of een krijgerscultus.

Het verlaten van de site vond plaats in de vierde eeuw, mogelijk vanwege economische, politieke of de opkomst van het christendom. De ruïnes, bekend uit de 18e eeuw, werden geïdentificeerd als oud in 1875 en systematisch gezocht uit 1976. De opgravingen onder leiding van Claude Lambert en Jean Rioufreyt onthulden opmerkelijke structuren zoals het theater, de forummarkt (macellum) en een Celto-Romeinse tempel versierd met fresco's en opus spicaatum decoraties. De materialen van monumenten, zoals de lokale Russische zandsteen, werden hergebruikt in de middeleeuwen om nabijgelegen Romaanse kerken te bouwen.

De site, geclassificeerd in 1975 en beschermd als historische monumenten in 1982 en 1991, is nu eigendom van het departement Sarthe. Sinds de jaren 2000 zijn verbeteringen aangebracht om de toegang van het publiek te vergemakkelijken, waaronder een ontvangstgebouw, verklarende panelen en rondleidingen. Cherré wordt beschouwd als een zeldzaam voorbeeld van een "dominante religieuze secundaire agglomeratie" in het westen van Gallië, zonder bewijs van permanente habitat, maar met een uitzonderlijke monumentale versiering voor de regio.

De natuurlijke omgeving, gekenmerkt door het kronkelen van de Loir en oude moerasgebieden, beïnvloedde de ontwikkeling ervan, met name door een verfijnd drainagesysteem. Aquaduct, gevoed door lokale bronnen zoals Chenon's, leverde de monumenten water, terwijl secundaire wegen Cherré verbonden met de belangrijkste assen van de regio, zoals de Tours-Le Mans weg. De ontdekking in 2001 van een bronzen buste van Liefde, waarschijnlijk geïmporteerd uit Rome of Alexandrië, in de buurt van een nabijgelegen villa, benadrukt de culturele en economische uitwisselingen van de site.

Cherré's toponymie, die al in 616 in de vorm van Karaico werd bevestigd, zou afkomstig kunnen zijn van de Latijnse carrus (char), die een plaats van doorgang of handel oproept. De opgravingen onthulden ook een Merovingische of Karolingische necropolis, die een begrafenis hergebruik van de site na de oudheid bevestigt. Tegenwoordig combineert Cherré archeologisch en natuurlijk erfgoed, geïntegreerd in beschermingsprogramma's zoals Natura 2000, terwijl het een studie blijft om de dynamiek van Gallo-Romeinse secundaire agglomeraties te begrijpen.

Externe links