Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Wolfskirchen Bank dans le Bas-Rhin

Patrimoine classé
Patrimoine rural
Banc-reposoirs
Crédit photo : Hochstrasser Tanya - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1800
1900
2000
1811-1812
Bouw van de eerste banken
1853-1854
Tweede golf constructies
27 juillet 1910
Ontmanteling door Duitse autoriteiten
9 mai 1988
Registratie voor historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Napoleonisch bankrestaurant (zaak B 558): inschrijving bij beschikking van 9 mei 1988

Kerncijfers

Adrien de Lezay-Marnésia - Prefect van de Nederrijn (1811-1812) Initiator van de eerste rustbank.
Auguste-César West - Prefect van de Nederrijn (circa 1853) Start de bouw van de banken.
Eugénie de Montijo - Keizerin, echtgenote van Napoleon III Inspireert de tweede golf.

Oorsprong en geschiedenis

De banksteun van Wolfskirchen is een emblematisch voorbeeld van de Nabiele Bänk ("Napoléon banken"), gebouwd in de Elzas in de 19e eeuw. Deze openbare stenen banken, vaak vergezeld door lindebomen, dienden als stopplaatsen voor boeren die hun producten naar de markt brachten. De vrouwen plaatsten hun zware manden op de bovenste top, terwijl de mannen hun kappen aan de zijposten hingen. Deze monumenten symboliseren ook een politiek initiatief, gekoppeld aan de herdenking van de geboorte van de koning van Rome in 1811.

De eerste Elzas banken werden tussen 1811 en 1812 opgericht onder impuls van Adrien de Lezay-Marnesia, prefect van Bas-Rhin, ter erfgename van Napoleon I. Honderd werden dat jaar gebouwd, gefinancierd door de gemeenten, hoewel sommigen zich verzetten tegen het aantrekken van onvoldoende grond. In 1853-1854 vond een tweede golf van constructies plaats onder auspiciën van de Prefect Auguste-César West. Deze keer werden 448 zandstenen banken van de Vogezen gebouwd ten koste van het departement, in een context van economische opleving na de voedselcrisis van de jaren 1846-1848.

Wolfskirchen's bank overleefde, net als vele anderen, de actuele tijd, ondanks nalatigheid tijdens de Duitse annexatie (1870-1918). In 1906 maakte een perscampagne hen bang, maar de voorgeschreven onderhoudsmaatregelen werden niet uitgevoerd. In 1910 oordeelden de Duitse autoriteiten dat deze banken verouderd waren en dat hun vorm niet meer in overeenstemming was met het moderne plattelandsgebruik (zoals het gebruik van karren). Velen werden echter beschermd als historische monumenten in de jaren tachtig, waaronder Wolfskirchen, die werd geregistreerd bij bestelling van 9 mei 1988.

Deze rustbanken belichamen zowel praktisch als symbolisch erfgoed. Ze getuigen van de landelijke levensomstandigheden van de 19e eeuw, waar wandelen en zware goederen een dagelijkse routine waren. Hun opvatting weerspiegelde ook een politieke wil om het gebied te markeren, hetzij onder het Franse Rijk, hetzij tijdens de Napoleontische restauratie. Vandaag herinneren de weinige overgebleven exemplaren, zoals die van Wolfskirchen, zich deze sociale en administratieve geschiedenis.

De Wolfskirchen Bank onderscheidt zich door haar ligging op het kruispunt van departementale wegen 55 en 655 in de Nederrijn. Een departementaal eigendom, het is representatief voor de Napoleontische modellen, met zijn bovenste plaat voor lasten en zijn onderbank voor rust. Zijn inscriptie in historische monumenten in 1988 stond het behoud ervan toe, ondanks de degradaties geleden door de decennia. Deze banken, vaak geassocieerd met kalkbomen, vormden punten van gezelligheid en breuk, nu meestal ontbreken.

Externe links