Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Campo Santo de Perpignan is een middeleeuws stadskerkhof, gebouwd in het begin van de 14e eeuw (of zelfs eind 13e eeuw). Het werd gebouwd ter vervanging van de oude begraafplaats ten zuiden van de kerk van Sint Johannes de Ouderen, waarvan de ruimte moest worden bevrijd voor de bouw van de nieuwe kathedraal. Dit klooster, de oudste van zijn soort nog in Frankrijk, werd geïntegreerd in een stedelijk religieus complex, waaronder de kathedraal, de kerk van Saint-Jean-le-Vieux en verschillende kapellen.

Na de Franse Revolutie, de begraafplaatsen worden verplaatst uit de stadsmuren, Campo Santo verloor zijn begrafenisfunctie. In 1825 werd een deel van de site gebruikt om het Majoor Diocesan Seminarie te bouwen, wat resulteerde in de vernietiging van de westelijke galerij van het klooster. Pas in 1984 besloot de Algemene Raad van de Pyrénées-Orientales het klooster, dat in 1991 werd voltooid, vrij te geven en te herstellen. Vandaag de dag blijven alleen de vurige nesten (buriale nesten) van de noord-, oost- en zuidmuren over, evenals vijf gereconstrueerde branden in het westen.

De houten skeletgalerijen die ooit het klooster omringden verdwenen in het begin van de 19e eeuw. Tijdens de opgravingen en restauraties werden gekerfde elementen (begraven stenen, bas-reliëfs) in de branden ontdekt. Een begrafeniskapel, gelegen aan de oostkant, maakt het geheel compleet. De overblijfselen die tijdens de open plekken werden gevonden, zoals houten palen, werden naar het Minimes de Perpignan klooster vervoerd voor behoud.

Campo Santo maakt deel uit van de geschiedenis van Perpignan, de voormalige hoofdstad van het Koninkrijk Mallorca, en getuigt van middeleeuwse begrafenispraktijken. De sobere architectuur, gekenmerkt door hoekpilaren en gesneden vuur, weerspiegelt het gebruik ervan zowel religieus als gedenkteken. Hoewel gedeeltelijk vernietigd, blijft het een belangrijk monument om stedelijke planning en religieus leven in de Middeleeuwen te begrijpen.

Externe links