Bouw van sloten 1673–1680 (≈ 1677)
Geregisseerd onder Pierre-Paul Riquet.
1858
Verlaten van twee sloten
Verlaten van twee sloten 1858 (≈ 1858)
Oprichting van de Orb Canal Bridge.
1988
De waterhelling in gebruik nemen
De waterhelling in gebruik nemen 1988 (≈ 1988)
Het systeem werd vervolgens verlaten.
14 octobre 1996
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 14 octobre 1996 (≈ 1996)
Bescherming van bekkens en architectonische elementen.
1996
UNESCO-registratie
UNESCO-registratie 1996 (≈ 1996)
Onder het Canal du Midi.
2016–2017
Grote renovatie
Grote renovatie 2016–2017 (≈ 2017)
13,2 miljoen euro aan werken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Alle sluizen van Fonsérannes, met inbegrip van de muren van de acht bekkens, de kade van de gehele structuur op zowel het Canal du Midi als op het evacuatiekanaal, de veertien trappen die de bekkens flankeren, de stenen ligplaatsen, de duiker en de gewelfde brug die respectievelijk aan de onderkant van de structuur en tussen de vierde en vijfde bekkens liggen (zie Kader II). niet-kadaster, openbaar riviergebied: indeling bij decreet van 14 oktober 1996
Kerncijfers
Pierre-Paul Riquet - Ingenieur
Fabrikant van het Canal du Midi.
Oorsprong en geschiedenis
De Fonserane sluizen, bekend als de negen sluizen, vormen een sluistrap in Béziers, in de Hérault, aan het Canal du Midi. Gebouwd tussen 1673 en 1680 onder leiding van ingenieur Pierre-Paul Riquet, laten ze toe om een hoogte van 21,50 meter bij 312 meter over te steken dankzij acht eierbekkens en negen deuren. Dit boek, oorspronkelijk ontworpen om de Atlantische Oceaan te koppelen aan de Middellandse Zee, illustreert een grote 17e eeuwse technische prestatie in de civiele techniek.
Sinds 1858, de bouw van de Orb Canal Bridge heeft de laatste twee sloten verouderd, waardoor hun actieve aantal tot zes (zeven deuren). De site behoudt historische gebouwen, zoals de waterknuppel, stallen en sluis, die haar centrale rol in het riviertransport aantonen. In 1996 werd er een historisch monument en een UNESCO-werelderfgoed gebouwd, dat jaarlijks 320.000 bezoekers trekt, waardoor het na de Pont du Gard en Carcassonne de 3e meest bezochte site van de voormalige regio Languedoc-Roussillon werd.
Tussen 2016 en 2017 onderging de site een ingrijpende renovatie van 13,2 miljoen euro, gefinancierd door de staat, de EU, de regio Occitanie, het departement Hérault en de gemeenschap van Béziers Méditerranée. De werken hebben gemoderniseerd de toegangen (parkeren, tuinen) en gerestaureerde erfgoedelementen, zoals het huis van de d śeau coche, omgezet in een VVV-kantoor, setroom en winkel. Een in 1988 gebouwde waterhelling om vaart te zetten achter de doorvaart van schepen, werd verlaten vanwege de hoge exploitatiekosten.
Het beschermde architectonische complex omvat wastafelafslag, dokken, trappen, Dammarre terminals, evenals een duiker en een gewelfde brug. De sluizen blijven een doorgang voor 30.000 jaarlijkse boten (bewoners, woonboten), terwijl bezoekers een panoramisch uitzicht op de kathedraal van Béziers en het kanaal. Hun innovatieve ontwerp en landschapsintegratie maken het tot een symbool van het Franse industriële en toeristische erfgoed.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen