Bouw van het kasteel 1907-1908 (≈ 1908)
Werk van Gabarret en Noutary, in de stijl van Bearnais.
30 juin 2000
Historisch monument
Historisch monument 30 juin 2000 (≈ 2000)
Bescherming van het kasteel, stallen en park.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Castle (zaak B 19), stallen (zaak B 1295) en park (zaak B 20-22, 1298): inschrijving bij beschikking van 30 juni 2000
Kerncijfers
Pierre Gabarret - Architect
Mede-ontwerper van het kasteel in 1907-1908.
Jules-Antoine Noutary - Architect
Co-auteur van het architectonisch project.
Decorges L. - Landschapsarchitect
Auteur van het kasteelpark.
Oorsprong en geschiedenis
Het kasteel van Angais, gelegen in de gelijknamige gemeente in New Aquitaine, werd tussen 1907 en 1908 opgericht door architecten Pierre Gabarret en Jules-Antoine Notaris. Dit monument illustreert een cruciale periode van Bearnaise architectuur, die lokale invloeden en begin 20e eeuw stijlen combineert. De stallen zijn direct geïnspireerd op regionale taalarchitectuur, terwijl het park, ontworpen door landschapsarchitect Decorges, het ensemble compleet maakt met een esthetische en functionele aanpak.
Gerangschikt Historisch Monument sinds 30 juni 2000, het kasteel omvat in zijn juridische bescherming het hoofdgebouw (kadaster B 19), stallen (B 1295) en park (B 20 tot 22, 1298). De locatie van de site, hoewel gedocumenteerd (1 Rue du Lac, Angaïs), blijft ongeveer volgens de beschikbare bronnen, met cartografische nauwkeurigheid als eerlijk beschouwd (noot 5/10). Er wordt geen informatie verstrekt over de huidige toegankelijkheid (bezoeken, evenementen, accommodatie).
Het kasteel belichaamt de architectonische vernieuwing van de Béarnais bourgeoisie aan het begin van de eeuw, een periode gekenmerkt door een interesse in lokale tradities herinterpreteerd door moderne technieken. De architecten Gabarret en Noutary, evenals de landschapsontwerper Decorges, hebben bijgedragen tot een samenhangende set, die zowel het sociale prestige van de sponsors weerspiegelt als de gehechtheid aan een onderscheidend regionaal erfgoed.