Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Hartmannswillerkopf, hernoemd naar Old Armand na 1918, is een Vogezen piek culminerend op 957 meter, gelegen op de grens tussen de gemeenten Hartmannswiller, Wuenheim, Wattwiller en Soultz-Haut-Rhin. Deze plaats was een belangrijke strategische kwestie tijdens de Eerste Wereldoorlog, vanwege haar dominante positie op de vlakte van de Elzas, tussen Thann en Cernay, waar de frontlinie tussen de Franse en Duitse zones passeerde. De gevechten, bijzonder intens in 1915 (januari, maart, april, december), doodden bijna 25.000 mensen, voornamelijk Fransen, die bekend stonden als "Manger of Men" of "Mountain of Death.".

Het nationaal monument, opgericht bij Silberloch Pass, omvat een ossuary crypte en een 1,67 ha militaire begraafplaats met 1.256 individuele graven en 6 collectieve ossuary. Het is ontworpen door de beeldhouwer Antoine Bourdelle, een van de vier nationale gedenktekens gewijd aan de Grote Oorlog, naast Douaumont of Notre-Dame-de-Lorette. Het slagveld, geclassificeerd in 1921, behoudt 45 km loopgraven, betonnen schuilplaatsen en blijft de asymmetrie van de vestingwerken illustreren: aan Duitse zijde, versterkt beton domineert, terwijl de Franse werken, voorlopig, een offensieve logica weerspiegelen.

De site is ook een symbool van Frans-Duitse verzoening. In 2014 herdachten presidenten François Hollande en Joachim Gauck samen de honderdste verjaardag van de oorlog, ter gelegenheid van de eerste binationale officiële ceremonie op deze plaats. Een Frans-Duitse historische, in 2017 ingehuldigd door Emmanuel Macron en Frank-Walter Steinmeier, presenteert nu de belangrijkste evenementen. De topografie van de Oude Armand, die uitzicht biedt op de Rijnvlakte, het Zwarte Woud en soms de Zwitserse Alpen, maakt het tot een herinnering en geostrategisch.

De naam "Oude Armand" komt van een fonetische vervorming door de Poilus van de Elzasse term Hartmannswillerkopf ("hoofd van Hartmannswiller"), geïnterpreteerd als "Oude Stad van Armand." Deze top, waar de vijandelijke linies slechts 22 meter uit elkaar lagen, was het toneel van een oorlog van extreme positie, met constante artillerie-duels en stilte opgelegd om niet gezien te worden. De overblijfselen, zoals het 20 meter lange sommital kruis of het monument van het 152e Infanterie Regiment (bekend als "Red Devils"), herinneren aan de intensiteit van de botsingen.

Gerangschikt als historische monumenten sinds 1921, de site profiteerde van renovaties voor de honderdjarige, waaronder geologische diagnostiek om de ondergrondse te beveiligen. Kunstenaars, zoals schilder François Flameng, vereeuwigden deze strijd, terwijl film (bijvoorbeeld Jules en Jim de Truffaut) of documentaires (HWK, de man-eter) bijdragen aan zijn roem. Vandaag laten paden ons toe om door deze plek van herinnering te reizen, waar natuur en geschiedenis samenkomen om de brutaliteit van oorlog en de kwetsbaarheid van vrede op te roepen.

Externe links