Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Barbe kapel, gelegen in de Faouët (Morbihan), werd gebouwd tussen 1489 en 1512 op initiatief van Jean de Toulbodou, heer van Locmalo, na een gelofte gemaakt tijdens een storm. Volgens de legende beloofde hij deze plaats van aanbidding aan St.Barbe als een rots die de klif slinkte stopte voordat hij het verpletterde. Het land, gekocht in de Baron du Faouët Jehan de Bouteville, herbergt een flamboyante gotische kapel: zonder een schip, het is gereduceerd tot een drie-span transept en een apse, met stenen gewelven en een heraldische decoratie ter viering van de lokale adellijke families (Bouteville, Toulbodou, Coëtquenan). Het wapenschild, gekerfd op de ribben en ramen van de 16e eeuw, onderstreept hun rol in de fundering, terwijl de steile topografie een gedesoriënteerd plan en massieve uitlopers oplegt.

In 1700 ontwierp Sébastien Le Meur de site met een monumentale Renaissancetrap (78 treden, Lodewijk XIII balusters), die de processies naar dit grote heiligdom van het bisdom Cornwall faciliteerde. Vergeving, gevierd op 4 december en afgelopen zondagen in juni, trekt trouw aan voor genezing (neurologische ziekten) of bescherming (aangroei, brand). De kapel, geclassificeerd in 1906, herbergt een gissant van Saint Barbe, ex-voto mariniers, en een klok van 1808 "antifoudre." Het huis van de bewaker (17e eeuw), voormalige jachthut, kijkt uit over de esplanade waar beschermde asfoden groeien. Dichtbij, de fontein van toewijding (1708) en het Saint-Michel Loratorium, gekoppeld aan het ritueel van ringen, completeren deze jacquary site.

Het gebouw illustreert de invloed van de Bretonse adel op religieuze constructies: de Boutevilles, heren van de Faouët anoblis in 1495, plaatsen hun wapens in preminentie naast die van hun bondgenoten (Talhouët, Kermeno). De glazen ramen van de 16e eeuw, gerestaureerd in de 19e eeuw, vertelden het leven van Sint Barbe en bijbelse scènes (Pentecôte, Ascentie). De kapel, in 1917 in brand gestoken en vervolgens gerestaureerd, bewaarde een gebouw herbouwd in 1740 en een klokkentoren door de moordenaars, die de gevangenis van de heilige oproepen. De huidige daling, ondanks de ranking, wordt verklaard door het verdwijnen van gemeenschapsmaaltijden tijdens de gratie, waardoor de toeristische stroom (1.000 tot 1.500 dagelijkse bezoekers in 2009).

De site maakt deel uit van een prechristelijk mythologisch landschap: de rots van Rocsah ar Marcsah zemelen ("rots van het raafpaard"), gekoppeld aan Keltische cultus, kijkt uit op de 100 meter Elle. De devotionele fontein, omgeven door een vierkante behuizing, biedt oracula rites (haarspelden voor singles) en symbolische bescherming. Dicht bij de kapel, het graf van Claude René Bellanger (1768 De trap, de ossuarium gegraven in de rots, en de campanile (cloche gerestaureerd in 2009) structuur een unieke architectonische ensemble, mengen religieuze, seigneuriële en populaire functies, vandaag eigendom van de gemeente.

Externe links