Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Champchevrier, gelegen in Clère-les-Pins en Touraine, vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen met een fort getuigd uit 1109, eigendom van een seigneuriale lijn uit de 11e eeuw. De familie van Maillé (tak Luynes) geërfd in de 13e eeuw via Hardouin V, vervolgens het landgoed doorgegeven aan de Daillon du Lude door huwelijk in de 16e eeuw. De laatste, afstammelingen van Françoise de Maillé en François de Bastarnay, bleven Champchevrier tot 1657, toen Charlotte-Marie de Daillon, echtgenote van de hertog van Roquelaure, zijn laatste erfgenaam werd.

In 1728 verkocht Marshal Antoine-Gaston de Roquelaure het kasteel aan Jean-Baptiste-Pierre-Henri de La Ruë du Can, annobli Baron de Champchevrier in 1741 door brieven patent. Deze adviseur van de koning en penningmeester, wiens familie het landgoed nog steeds bezit, heeft grote veranderingen doorgevoerd: de toevoeging van een 18e gebouw aan de noordoostelijke gevel, de oprichting van een terras en het behoud van renaissancedecoraties zoals de vensterbank. Het kasteel, dat sinds 1728 continu bewoond is, herbergt ook een bonte bemanning opgericht in 1804, die een cynetische traditie geworteld in dit bos land ooit besmet met wolven.

Champchevrier was een historisch monument in 1945 (toen uitgebreid in 1975 tot de gemeenten, het park en het kanaal), en illustreert de architectonische evolutie van de Loire kastelen. Het Renaissancehuis, gerenoveerd in de 17e tot 18e eeuw, behoudt de meubels van de Regency periode (tapissen van Beauvais, houtwerk van het Château de Richelieu), terwijl de kapel en de dovecote getuigen van de oorspronkelijke burgers. De gracht, gegraven door het regiment van de hertog van Roquelaure, en het balustradeterras (XVIIIe) onderstrepen de landschapsintegratie.

De site onderscheidt zich ook door zijn collecties met betrekking tot de jacht: trofeeën, pak van 70 Anglo-Franse honden, en een bronzen groep aangeboden door de eigenaren van Villandry. Lodewijk XIII verbleef er kort in 1619, het kasteel combineert aristocratisch geheugen met het gezinsleven, zoals blijkt uit de hertogin van Dino in 1836, waarin een "eenvoudig en eervol" herenhuis gewijd aan de jacht en lokale bijeenkomsten. De mythologische wandtapijten (naar Simon Vouet) en de leer van Cordoba die de panelen sieren herinneren aan zijn verleden prestige.

Externe links